Zamieszkaj w moim sercu

W święto Najświętszego Serca Jezusowego Światowy Ruch Katolików na rzecz Środowiska (ŚRKRŚ) zainaugurował akcję Dilexit nos. Zamieszkaj w moim sercu. Nawiązuje ona do encykliki papieża Franciszka o miłości ludzkiej i Bożej objawionej w Sercu Jezusa i stawia pytania o najgłębsze źródło ekologii integralnej.

– W swojej ostatniej encyklice papież Franciszek podkreśla, że ekologiczne i społeczne zaangażowanie chrześcijan w świecie nie jest czymś odrębnym od życia duchowego, ale wypływa ze spotkania z miłością Chrystusa. Jak pisze w encyklice Dilexit nos: „czerpiąc z tej miłości, stajemy się zdolni do tworzenia braterskich więzi, do uznania godności każdego człowieka i do troszczenia się razem o nasz wspólny dom” – mówi Anna Kostrzewska, dyrektor komunikacji ze ŚRKRŚ.

Ekologiczny fundament

Według przesłania Dilexit nos, ekologiczne nawrócenie nie jest jedynie zmianą stylu życia czy zestawem działań prośrodowiskowych. Rodzi się ono z doświadczenia miłości Boga i to ona otwiera człowieka na znany z Laudato si’ „krzyk ziemi i krzyk ubogich”. Miłosierne Serce Jezusa uczy więc dostrzegać piękno stworzenia, cierpienie ludzi, uzdrawia to, co zranione, odnawia współczucie, prowadzi do komunii i posyła do troski o innych oraz o całe stworzenie.

– To właśnie czerpiąc z tej miłości, stajemy się zdolni do budowania braterskich więzi i troski o świat powierzony nam przez Boga. Dlatego najważniejszym dla nas przesłaniem encykliki Dilexit nos, a także adhortacji papieża Leona XIV Dilexi te, jest zwrócenie uwagi, że miłosierne serce jest fundamentem ekologii integralnej, bo łączy miłość do Boga, człowieka i stworzenia w jedną postawę odpowiedzialności, współczucia i działania. To przesłanie jest przecież głęboko zakorzenione w tradycji Kościoła – podkreśla Anna Kostrzewska i przypomina, że święci, którzy szczególnie czcili Najświętsze Serce Jezusa, widzieli w nim źródło miłości obejmującej całe stworzenie.

– Święta Małgorzata Maria Alacoque ukazywała Serce Jezusa jako płonące miłością do ludzi, a św. Klaudiusz de la Colombière uczył odpowiedzi na tę miłość poprzez codzienne życie i służbę bliźnim. Z kolei św. Franciszek z Asyżu, patron ekologii, dostrzegał w każdym stworzeniu odbicie dobroci Boga i nazywał słońce, wodę czy zwierzęta swoimi braćmi i siostrami. Miłosierne serce prowadzi nas więc do konkretnych działań: ochrony stworzenia, solidarności z najbardziej potrzebującymi oraz budowania kultury odpowiedzialności i nadziei.

W poszukiwaniu korzeni

Związany ze ŚRKRŚ ks. Jan Wojciechowski zwraca uwagę, że kryzys ekologiczny rozpoczyna się w naszym sercu, gdy człowiek przestaje kochać siebie oraz swego bliźniego, i wskazuje na papieskie nauczanie.

– W encyklice Dilexit nos papież Franciszek napisał: „Rdzeń każdej istoty ludzkiej (…) nie jest rdzeniem duszy, ale całej osoby (…), która składa się z duszy i ciała. Wszystko jest zjednoczone w sercu (…). Ostatecznie, jeśli panuje w nim miłość, osoba osiąga swoją tożsamość w sposób pełny i jasny, ponieważ każda istota ludzka jest stworzona (…), aby kochać i być kochaną”. Z kolei w encyklice Laudato si’ czytamy: „nasze ciało stawia nas w bezpośredniej relacji z otoczeniem i innymi istotami żywymi. Akceptacja własnego ciała jako daru Boga jest niezbędna, by przyjąć cały świat jako dar Ojca i wspólny dom, natomiast logika dominacji nad własnym ciałem przekształca się niekiedy w subtelną logikę panowania nad stworzeniem”.

Zatem w poszukiwaniu korzeni autentycznego zwrotu ekologicznego papież Franciszek zachęca, aby zacząć od własnego serca. – Ile w nim jest autentycznej miłości do siebie? Ile w nim jest otwartości na drugiego z jego słabościami i zranieniami? Dopiero serce pojednane z Bogiem, ze sobą i z drugim człowiekiem w sposób trwały i autentyczny może zaangażować się w troskę o całość stworzenia – mówi ks. Jan Wojciechowski.

Z szacunkiem i miłością

W ramach akcji Dilexit nos. Zamieszkaj w moim sercu zostały przygotowane materiały dla wspólnot do adoracji eucharystycznej i medytacji. Modlitwy z rozważaniami inspirowane nauczaniem papieża Franciszka opracowali animatorzy Laudato si’ ze wspólnoty Chrześcijanie dla zwierząt.

– Staramy się przypominać, że Boża miłość nie ogranicza się tylko do człowieka – mówi Magdalena Rzym. – To prawda wynikająca z Biblii. W Księdze Mądrości czytamy: „Miłujesz bowiem wszystkie stworzenia, niczym się nie brzydzisz, co uczyniłeś. Oszczędzasz wszystko, bo to wszystko Twoje, Panie, miłośniku życia!”. Wielu katolików ulega uproszczonemu przekazowi, że zwierzęta istnieją po to, aby służyły ludziom. Ale to nie człowiek, tylko Bóg jest celem dla każdego istnienia. „Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone”, jak mówi List do Kolosan. Przypomina o tym papież Franciszek w encyklice Laudato si’: „My sami nie jesteśmy ostatecznym celem wszystkich innych stworzeń. Wszystkie zmierzają wraz z nami i przez nas ku ostatecznemu kresowi, jakim jest Bóg”.

Co powinno dla nas wynikać z tej prawdy? – Po pierwsze, należy docenić, zachwycić się i dostrzec Boga w każdym żywym stworzeniu. Po drugie, nie wolno nam godzić się na cierpienie, jakiego zwierzęta dziś doświadczają z ręki człowieka – podkreśla Magdalena Rzym. Obecnie kilkadziesiąt miliardów zwierząt żyje w hodowlach przemysłowych. Są pozbawione możliwości zaspokojenia naturalnych potrzeb i całe ich życie upływa w klatkach czy ciasnych boksach. Jak pisał Benedykt XVI, jest to degradacja żywych istot, zamienionych w towar, sprzeczna z zamysłem Bożym.

– Jesteśmy stworzeni na obraz Boga i musimy tak żyć, aby nasze postępowanie było tego dowodem, a nie zaprzeczeniem, również w naszym stosunku do zwierząt. Doskonale ujął to papież Franciszek, gdy wskazał, że naszym powołaniem jest być narzędziem Bożej miłości dla wszystkich istot tej ziemi – przypomina członkini wspólnoty Chrześcijanie dla zwierząt.

Na cały świat

Dilexit nos. Zamieszkaj w moim sercu to akcja, którą ŚRKRŚ stworzył wraz z całym międzynarodowym Ruchem Laudato si’. W świecie naznaczonym zmęczeniem, podziałami i kryzysem ekologicznym prawdziwa przemiana rodzi się z doświadczenia miłości Chrystusa.

– W tym duchu papież Franciszek, a za nim także Leon XIV, przypominają nam dziś, że świat nie potrzebuje jedynie nowych rozwiązań technicznych, ale odnowionych serc. Serce miłosierne potrafi usłyszeć zarówno „krzyk ziemi”, jak i „krzyk ubogich”, dostrzec cierpienie ludzi, także tych dotkniętych kryzysem ekologicznym poprzez odpowiedzialność za wspólny dom. Dlatego troska o środowisko jest nie tylko zadaniem społecznym. To przede wszystkim naśladowanie Chrystusa, którego Serce uczy współczucia, wdzięczności i odpowiedzialnej miłości wobec całego stworzenia. Ruch chce przypominać, że troska o środowisko nie jest tylko kwestią techniczną czy polityczną, ale przede wszystkim owocem nawróconego serca – dodaje Anna Kostrzewska.

RAMKA

Spotkanie animatorów

W duchu papieskich encyklik Laudato si’ oraz Dilexit nos animatorzy oraz przyjaciele międzynarodowego Ruchu Laudato si’ spotkali się na początku czerwca na corocznym zjeździe w Grzybowie w partnerstwie z Ekologicznym Uniwersytetem Ludowym im. Brata Rogera. Wydarzenie łączyło modlitwę, formację oraz pracę na rzecz wspólnego dobra i relacji we wspólnocie.

– Zjazd animatorów każdego roku jest okazją nie tylko do spotkania się na żywo osób z całej Polski, ale także wspólnej modlitwy i cieszenia się darem stworzenia. W tym roku poza warsztatami ornitologicznymi w terenie, a także prezentacjami przygotowanymi przez Chrześcijan dla zwierząt, mogliśmy wspólnie poświęcić czas na pracę w ziemi w gospodarstwie przy Ekologicznym Uniwersytecie Ludowym w Grzybowie. Coroczny zjazd animatorów Laudato si' za każdym razem jest przestrzenią do podsumowania działań pierwszej połowy roku oraz inspiracji do pracy na kolejne miesiące – mówi Magdalena Kadziak, prezeska ŚRKRŚ.