Logo Przewdonik Katolicki

W Imię Jezus

s. Bożena Górska CSNI

Nasze zgromadzenie nosi w swojej nazwie Imię Jezus, jedyne, w którym dostępujemy zbawienia. W to Imię zostałyśmy zebrane w jedną rodzinę. To Imię mamy głosić wszystkim ludziom.

W Zgromadzeniu Sióstr Najświętszego Imienia Jezus pod opieką Maryi Panny Wspomożenia Wiernych żyjemy wśród ludzi, w zwyczajnym stroju. Umożliwia nam to podjęcie prac i apostolstwo przykładu w różnych środowiskach. Brak habitu usuwa różne bariery i pozwala powoli wnosić tam, gdzie idziemy, ewangeliczne wartości. Jako siostry Imienia Jezus mamy dawać świadectwo autentycznego życia chrześcijańskiego. Naznaczone Imieniem Jezus, z Nim, w Nim i przez Niego staramy się wszystko czynić, by stać się jedną ofiarą z Chrystusem, aby przez wszystko i wszystkich Bóg był znany, kochany i wielbiony.
 
Początki w ukryciu
W XIX w. sytuacja społeczno-polityczna w Polsce była dramatyczna: zabory, prześladowanie Kościoła, brak wolności narodowej i religijnej. Po upadku powstania styczniowego zakony zostały skazane na wymarcie, gdyż nie można było jawnie zakładać nowych zgromadzeń ani przyjmować kandydatów do już istniejących. Bóg, który nieustannie przemawia do nas, pozwolił jednak odczytać znaki czasu i na nowo Ewangelię, ukazując jako wzór ukrycie Jezusa i Jego Matki.
Tak powstało, 10 grudnia 1887 r., w Warszawie nasze zgromadzenie założone przez bł. o. Honorata Koźmińskiego, kapucyna, i sługę Bożą matkę Franciszkę Marię Witkowską. Życie bez zewnętrznych oznak powołania zakonnego w ówczesnym świecie było czymś nowym. Chociaż ukrycie różni zgromadzenia niehabitowe od innych kongregacji, istota życia zakonnego jest jednak ta sama. Rezygnacja z habitu nie jest – jak sądzi wiele osób – wyborem łatwiejszej drogi życia. Niełatwo jest bowiem żyć wśród świata, a być „nie z tego świata”. Jednak ukrycie nie ogranicza się tylko do nienoszenia jednolitego stroju, ma głębokie teologiczne uzasadnienie. Jest to szczególny Boży dar, który został odczytany w konkretnych warunkach politycznych i społecznych.
 
Tak, jak pozwalały warunki
W pierwszym okresie rozwoju zgromadzenia dominowała działalność społeczna. Prowadziło ono 26 pracowni zawodowych: krawieckich, trykotarskich i hafciarskich. W drugim okresie (1914–1921) przeważała działalność opiekuńczo-wychowawcza, głównie poprzez schroniska i sierocińce, a w trzecim (do 1939 r.) – oświatowa i opiekuńczo-wychowawcza. Zgromadzenie zaczęło prowadzić różnego rodzaju szkoły zawodowe (9) i ogólnokształcące (3), podstawowe (3) oraz kursy i zakłady opiekuńczo-wychowawcze (38): sierocińce, domy dziecka, bursy, internaty i przedszkola. W czasie II wojny światowej siostry włączyły się czynnie w cywilny ruch oporu. Prowadziły tajne nauczanie, śpieszyły z pomocą żołnierzom i rannym, partyzantom i powstańcom, dożywiały dzieci i dorosłych. Natomiast po wojnie zdelegalizowanie stowarzyszeń religijnych i przejęcie przez władzę komunistyczną ich majątku spowodowało zamknięcie własnych dzieł prowadzonych przez zgromadzenie. Siostry podjęły wówczas w szerokim stopniu pracę przy kościołach: w duszpasterstwie i katechezie oraz w szkołach, przedszkolach i szpitalach państwowych. Po 1989 r. powoli zaczęłyśmy powracać do własnych szkół i przedszkoli, do pracy wśród Polonii za granicą i na misjach w Namibii.
 
Nieść Imię Jezus całemu światu
Jako siostry Imienia Jezus pragniemy, aby życie nasze było umiłowaniem Jezusa na wzór św. Franciszka z Asyżu. Żyjąc we wspólnocie zakonnej, idziemy wszędzie tam, gdzie wzywa nas Chrystus i Kościół. Odpowiadając na bezgraniczną miłość Boga, poprzez śluby ubóstwa, posłuszeństwa i czystości składamy Bogu siebie. Swoją modlitwą i pracą wynagradzamy Bogu za grzechy swoje i innych ludzi. Każda z nas, za przykładem matki założycielki Marii Witkowskiej, składa przy ślubach wieczystych swoje życie w ofierze za wolność i rozwój Kościoła świętego, prosząc szczególnie o świętość kapłanów.
Obecnie zgromadzenie liczy około dwustu sióstr pracujących w Polsce w czterech archidiecezjach i siedmiu diecezjach oraz w Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Namibii, na Litwie i Słowacji. Służymy Bogu i ludziom poprzez włączanie się w dzieło ewangelizacji przy parafiach, pracę w szkolnictwie, posługę chorym. Prowadzimy gimnazjum i szkołę podstawową w Warszawie, przedszkola w Warszawie, Poznaniu, Klimontowie i poza granicami kraju w Kanadzie i Namibii. Prowadzimy także dom opieki w Londynie i ośrodek dla dzieci niepełnosprawnych w Namibii. Chcemy zanieść Imię Jezus całemu światu, ponieważ tylko w tym Imieniu można doznać zbawienia.
 
W archidiecezji poznańskiej
Siostry rozpoczęły swoją działalność na terenie Poznania w 1953 r. podejmując pracę w pracowniach krawieckich i dziewiarskich oraz w szwalniach. Tego rodzaju praca ułatwiała im apostolstwo wśród rękodzielniczek, a wynagrodzenie za pracę było podstawą utrzymania domu. Dwa lata później siostry podjęły jeszcze inny kierunek pracy zawodowej – zostały zatrudnione w szpitalach, jako pielęgniarki i salowe. Ten rodzaj działalności prowadzonej przez 31 lat dawał siostrom możliwości apostolstwa nie tylko wśród chorych, ale i wśród całego zespołu pracowników szpitala. Brak habitu ułatwiał kontakty z chorymi i umożliwiał im niesienie pomocy duchowej. Polegała ona między innymi na systematycznej trosce o udzielanie sakramentów, organizowaniu odwiedzin kapłana, pomocy rodzinie chorych oraz czuwaniu przy umierających. W czasach stalinowskich siostry dbały, by w szpitalu była kaplica i by codziennie była sprawowana w niej Msza św.
Od 1983 r. podjęły natomiast katechezę w parafii pw. św. Jadwigi Śląskiej na osiedlu Kwiatowym w Poznaniu i włączyły się czynnie w różnego rodzaju posługi przy kościele. W 1990 r. siostry katechetki przeszły do pracy w szkole, gdzie pracowały przez dziesięć lat. Już wcześniej rozpoczęły też działalność opiekuńczo-wychowawczą, prowadząc ochronkę dla dzieci przedszkolnych, a w 1994 r. oficjalnie otworzyły przedszkole publiczne, które zgromadzenie prowadzi do dziś.
 
* * *
 
Zmieniały się czasy, potrzeby, zmieniały zadania, które podejmowały siostry. Ciągle jednak idziemy śladami Pana, wsłuchane w Jego głos, który wciąż nas posyła, by nieść Jego Imię. Oddając wszystko w ręce Jezusa, powtarzamy Panu każdego dnia: „Niech Twoje Najświętsze Imię będzie naszą obroną w walkach i niebezpieczeństwach życia, pomocą w trudach, światłem, mocą i całą nadzieją naszą w każdym utrapieniu”.


 
Zgromadzenie w sieci: www.marylki.pl
 
Dom Generalny
ul. Smoleńskiego 31
01–698 Warszawa
tel. 22 833 65 70
e-mail: sekretariat@marylki.pl
 
Przedszkole
ul. Łubinowa 7
60–175 Poznań
tel. 61 867 73 24
 
Rekolekcje dla dziewcząt
www.poszukiwanie.marylki.pl
 
 

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki