Dach nad własną duszą

Nasz czas na ziemi. Czas próby, ale i lęków, niepewności. Boimy się wojny, starości, bólu, śmierci. Ogarnia nas strach przed bezrobociem, samotnością, przed przełożonym w pracy… W imię życiowego realizmu niejednokrotnie bierzemy rozbrat z dobrem.

Idąc na kompromis ze złem, czyli dokonując tzw. praktycznych wyborów, zdradzamy: Boga, ideały, samych siebie i bliskich. Frymarczymy prawdą, miłością, sprawiedliwością. Igramy z losem, nie szanujemy życia. Winą obarczamy zwykle warunki, nadzwyczajne okoliczności. Już prawie całkowicie uwierzyliśmy w to, że dzisiaj jednostka nic nie znaczy, a   materia ma swoje prawa: nie można żyć tylko ideami. Oto my. Ludzie przełomu XX i XXI w. Pyszni, a przecież zmęczeni, wyczerpani, zniecierpliwieni, rozczarowani. Bywa, że załamani duchowo. Tak bardzo chciałoby się zrzucić wszystkie te ciężary, zyskać swobodę! Tymczasem – również do naszej generacji – Jezus Chrystus kieruje słowa: „Kto nie nosi swego krzyża, a idzie za Mną, ten nie może być moim uczniem” (Łk 14, 27). Wypowiada i te: „Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę: Jam zwyciężył świat” (J 16, 33).

Nie rozwikłamy rozumem sensu tajemnicy życia wśród trudności, wyrzeczeń i znoszenia  nieprawości. Sens ów możemy dostrzec tylko w świetle wiary, przez pryzmat Krzyża. Ołtarza świata, na którym Pan Jezus złożył siebie w ofierze, aby zbawić ludzkość i każdego z nas. Ofiara ta świadczy o potędze miłości Boga do człowieka, o wartości, jaką przyznał człowiekowi, o naszej godności w Chrystusie. Dla wierzących w Niego Chrystus jest wszystkim: lekarstwem dla chorych na ciele i duszy, sprawiedliwością dla ofiar nikczemności, mocą dla potrzebujących ratunku, światłem dla obawiających się ciemności, pożywieniem dla głodnych, wodą dla spragnionych, natchnieniem dla wątpiących i poszukujących. Pojednał grzeszną ludzkość z Bogiem, jest Odkupicielem świata, Zwycięzcą śmierci, piekła i szatana. Jest naszą drogą, prawdą i życiem.

Stając wobec Boga stajemy wobec absolutnej Prawdy. Świadomość tego winna zobowiązywać człowieka do pozbycia się przywiązania do kłamstwa. Niestety, żyjemy w kulturze, która przeciwstawia prawdę użyteczności, celom doraźnym. Wielu ludzi niechętnie słucha nauk o tym, że bez prawdy nie jest możliwe godne życie. A że tak jest, dowodzą konsekwencje naszych praktycznych wyborów moralnych…  Kłamstwo zatruwa duszę, powoduje rozkład życia religijnego, rodzinnego, społecznego i narodowego. Prowadzi na manowce, w otchłań wzajemnej nieufności, obłudy, znieczulicy, wrogości. Człowiek zaczyna się bać człowieka.

Według Ojca Świętego Jana Pawła II pierwszym wyrazem wewnętrznej prawdy w człowieku, podstawowym warunkiem autentycznej wolności ducha jest modlitwa Kościoła. Modlitwa, która nadaje głęboki sens życiu „w każdym jego momencie, w każdej jego okoliczności” (29 października 1978, sanktuarium Matki Bożej Łaskawej na Mentorelli).

Wiele lat temu, w kazaniu na konsekrację kościoła, pewien ksiądz powiedział: „Teraz  budujemy Mu mieszkanie i udzielamy Mu gościny pośród siebie. Przyjdzie czas, że stracimy dach nad własną duszą, nad sercem, nad myślami. Zostanie tylko dom Boży. Wtedy urzeczywistni się owa zamienność: dom za dom, mieszkanie za mieszkanie, gościna za gościnę”. Wszyscy jesteśmy Kościołem. Proszę czytelników o wielkopostne zamyślenie: czy jesteśmy miejscem spotkania z Bogiem? Czy wierzę, że nie ma prawdy poza Bogiem, tak jak poza prawdą nie ma Boga? Czy na hasło roku duszpasterskiego „Kościół moim domem” dam zgodny z prawdą, krótki odzew: „Tak!”?