Twórczy dialog Boga

Bóg wszystko wie, a jednak często stawia człowiekowi pytania. To Jego metoda komunikowania się z człowiekiem. Każde pytanie, nawet najbardziej kłopotliwe, jest swego rodzaju łaską i stanowi dowód na to, że Bóg dostrzega człowieka i chce prowadzić z nim twórczy dialog; zaprasza go do wspólnej wymiany myśli, a to jest z pewnością wydarzenie niezwykłej miary.

W takim kontekście odczytujemy treść Ewangelii, w której Chrystus stawia apostołom dwa pytania. Pierwsze brzmi nieco ogólnikowo: „Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?“. To jest wstępny sondaż, w którym chodzi o sprawdzenie, na ile uczniowie są otwarci na obserwację oraz słuchanie opinii ludzi i w jakim stopniu potrafią je krytycznie ocenić. To jest jedynie tło najważniejszego pytania, bo tak naprawdę Jezusowi nie chodzi o przekaz opinii na Jego temat, lecz o to, by na tle tych sondaży Jego uczniowie odczytali – przez wiarę – to, kim On faktycznie jest. Gdy więc pada drugie pytanie, bardziej konkretne: „A wy, za kogo mnie uważacie?“, następuje radykalna zmiana perspektywy. Już nie wystarcza powtarzać zasłyszanych opinii; teraz liczy się wyłącznie osobisty wybór, indywidualne i odpowiedzialne zarazem opowiedzenie się za Jezusem. Wiara przybiera wymiar głęboko osobisty; jest nawiązaniem osobowej relacji z Tym, którego człowiek uznaje za Pana i Zbawiciela.

„A ty za kogo Mnie uważasz?“. Takie pytanie stawia dziś Chrystus przed każdym z nas. Jaka będzie moja odpowiedź? Możemy wprawdzie przytaczać to wszystko, co wiemy z katechezy i z wychowania w rodzinie; możemy przypominać to, co jest zawarte w Katechizmie; możemy cytować opinie wspaniałych autorów. To jest istotne, ale nie może być zasłoną czy ucieczką od osobistego wyznania; to nie może być żadna forma wiary „oficjalnej”. Sam – swoim życiem, codzienną służbą, pełnioną w duchu miłości – albo wyznaję wiarę w Chrystusa, albo się Go zapieram.

Często doświadczamy prób wiary. Takie jest dramatyczne doświadczenie Piotra. Najpierw w imieniu wszystkich apostołów wyznaje zdecydowanie: „Ty jesteś Mesjaszem“. Nosi jednak w sobie obraz Mesjasza zwycięskiego, dlatego gdy słyszy o cierpieniu i odrzuceniu Jezusa, gdy Ten mówi o śmierci i zmartwychwstaniu, wówczas wcześniejsze wyznanie wiary przechodzi poważną próbę. Wiara Piotra nie sięgała aż tak głębokiej perspektywy zbawienia; On nie był na to w tym momencie gotowy. Więc w dobrej wierze – aczkolwiek małodusznej – zaczął nawet Jezusa upominać. Usłyszał w odpowiedzi: „Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie“. Czy te dwa oblicza odniesienia św. Piotra do Jezusa nie są jednocześnie obrazami naszej wiary? Czy nie jest tak, że nasza wiara zatrzymuje się przed tym, co św. Paweł nazwał „zgorszeniem krzyża?“.

Wyznanie wiary w Chrystusa ukrzyżowanego nie może się jednak ograniczać jedynie do słownych deklaracji. Wiara w tajemnicę paschalną, czyli w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, powinna się wyrażać w naszych postawach życiowych. Dlatego Jezus – zapowiadając swoją mękę i zmartwychwstanie – mówi wyraźnie do swoich uczniów: „Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje...“. Oto, do czego prowadzi wyznanie wiary w Chrystusa ukrzyżowanego! Dźwiganie krzyża to nie tylko doświadczenie cierpienia, ale przede wszystkim realizacja miłości. Każda miłość, naznaczona ofiarą i poświęceniem, jest wyrazem podjęcia życiowego krzyża. Stąd tak często wspominamy mądrą maksymę życia: „Jeśli miłość jest prawdziwa i autentyczna, to prędzej czy później przyniesie Ci krzyż!“.