Upragniony kościół

Błogosławiony Czesław Odrowąż to patron wspólnoty w Śmielinie. Parafię erygował 20 lipca 1975 roku kard. Stefan Wyszyński, wyłączając tym samym wioski Anieliny i Łodzia ze wspólnoty w Dębowie oraz większą część Śmielina. Od niespełna dwóch lat w ołtarzu głównym królują relikwie ku czci świętego, rozwija się również jego kult.

Mieszkańcy Śmielina długo czekali na wydanie zgody na budowę kościoła. Wniosek o przydział materiałów budowlanych został złożony we wrześniu 1975 r. Od razu przystąpiono – zgodnie z planami – do budowy świątyni. Wkrótce decyzją wydaną przez Urząd Wojewódzki nakazano wstrzymanie wszelkich prac. Rozpętano tym samym prześladowanie pierwszego administratora parafii – ks. Czesława Siwiaka. Po trzech miesiącach zmuszono go do opuszczenia Śmielina i przejścia na inną parafię.

Siła wiary

Dzieło – mimo braku zezwolenia – kontynuował ks. Izydor Cielicki. Duchowny zdecydowanie odmówił rozbiórki dotychczasowej konstrukcji. Wreszcie 27 sierpnia 1976 r. władze zatwierdziły budowę, którą w roku 1983 dokończył kolejny pasterz wspólnoty ks. Andrzej Gierjatowicz. W tym samym czasie powstała plebania, a 1 lutego 1985 r. władze udzieliły pozwolenia na użytkowanie tzw. nielegalnego kościoła. Kolejnymi proboszczami byli ks. Józef Warczak, ks. Krzysztof Andrzejewski, ks. Grzegorz Roman i ks. Jarosław Antkowiak. Dzisiaj parafii przewodzi ks. Andrzej Czerwiński. Kościół żywy stanowią Wspólnota Żywego Różańca, Parafialny Zespół Caritas, schola oraz Liturgiczna Służba Ołtarza.

Z Wrocławia do Śmielina

Dzień 20 lipca 2010 r. na stałe odcisnął swój ślad w historii wspólnoty w Śmielinie. Specjalna delegacja, która udała się do Wrocławia, otrzymała relikwie błogosławionego patrona. Ich uroczystego wprowadzenia dokonał 6 września 2010 r. bp Jan Tyrawa.

Błogosławiony urodził się około 1175 r. w Kamieniu Opolskim. Pochodził z rodu rycerskiego. Należał – obok św. Jacka Odrowąża – do kapłanów z otoczenia biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża. Hierarcha, udając się do Rzymu, zabrał ze sobą Jacka i Czesława. Podczas pobytu spotkali się oni ze św. Dominikiem. Ten zadziwił ich swoją osobowością, stylem życia, pełnym oddaniem się Bogu i prostotą. Uzyskawszy pozwolenie biskupa, wstąpili do dominikanów. Czesław otrzymał nawet habit z rąk samego św. Dominika.

W roku 1222 przybył z innymi współbraćmi do Krakowa, gdzie przy kościele Świętej Trójcy założyli swój klasztor, oddając się pracy kaznodziejskiej i duszpasterskiej. Działalność ewangelizacyjna przyczyniła się również do założenia klasztorów na ziemi czeskiej oraz wrocławskiej, gdzie Czesław pozostał przeorem aż do swojej śmierci.

Droga do świętości

We Wrocławiu przebywał także w czasie oblężenia tatarskiego w 1241 r., chroniąc się w mieście wraz z braćmi, mieszkańcami grodu i rycerstwem. Był duszą obrony przed najeźdźcami, przykładem mocnej wiary w zwycięstwo i gorliwej modlitwy. Czesław miał umrzeć 15 lipca 1242 r. Powyższą datę przyjmuje tradycja dominikańska. Został pochowany w klasztornym kościele św. Wojciecha.

Jego kult oficjalnie potwierdziła beatyfikacja, której dokonał papież Klemens XI 18 października 1713 r. Ciało błogosławionego spoczywa w dominikańskim kościele św. Wojciecha we Wrocławiu. Na prośbę arcybiskupa wrocławskiego Bolesława Kominka, papież Paweł VI ogłosił bł. Czesława patronem Wrocławia.

„Błogosławiony Czesławie, Patronie nasz, Twojej opiece w szczególny sposób polecamy nasze rodziny, młodzież i dzieci, chorych, starszych i prosimy, abyś nas swoim wstawiennictwem przed Bogiem wspierał, dodawał sił w trudzie i pracy, umacniał we wszystkich naszych potrzebach i wyjednał nam łaskę wiernego naśladowania Twoich cnót. Spraw to, drogi nasz Patronie, abyśmy pośród wszystkich dni naszego życia, Bogu dochowali wierności i zasłużyli sobie na łaskę szczęśliwej śmierci i zbawienia wiecznego. Amen”.