Geniusz bł. Hermana Contractusa

Ten wszechstronnie uzdolniony mnich żył w XI w. w klasztorze benedyktyńskim na wyspie Reichenau, położonej w zachodniej części Jeziora Bodeńskiego. Był autorem licznych hymnów, a spośród czterech antyfon maryjnych z Liturgii godzin – których treść zmienia się w rytm roku kościelnego – dwie przypisywane są właśnie jemu: Alma redemptoris mater i Salve Regina.

Wynalazł także własną notacją muzyczną, opartą na symbolach literowych, dla uściślenia i sprecyzowania interwałów. Spod jego ręki wyszła, napisana po łacinie,  kronika świata (Chronicon de sex aetatibus mundi), od narodzin Chrystusa do XI w. Kiedy zmarł, dzieło to kontynuował jego uczeń Bertold z Reichenau. To cenne dzieło zawiera m.in. informacje z historii muzyki i traktaty, nie tylko muzyczne, ale i matematyczne. Herman interesował się bowiem także matematyką i astronomią, a dzięki znajomości arabskiego upowszechniał dzieła z obu tych dziedzin, dostępne do tej pory wyłącznie w tym języku. Zawdzięczamy mu wprowadzenie arabskiego terminu almukantarat na określenie równoległego do horyzontu koła małego na sferze niebieskiej. A w 1042 r. dokonał weryfikacji obliczeń astronomicznych rachuby czasu. Obserwacje prowadzone przy zastosowaniu zegara słonecznego i astrolabium doprowadziły go do wstrząsającego odkrycia, że święta kościelne obchodzone są w niewłaściwych terminach. Być może to także on wprowadził podział godziny na minuty. A spośród jego utworów poetyckich warto wspomnieć choćby, skierowany do mniszek, wiersz o ośmiu przywarach  Carmen de octo vitiis principalibus.

Urodził się 18 lipca 1013 r. w Altshausen (Szwabia) jako syn hrabiego Wolfrada II. Oddany do opactwa benedyktyńskiego w Reichenau został uczniem światłego ojca Bermona. Do Hermana przylgnął przydomek „Contractus”, który brzmi dostojnie, ale w rzeczywistości znaczy „chromy, kaleka”, bo od dzieciństwa był częściowo sparaliżowany. Nie poruszał się samodzielnie, z trudem czytał i pisał, ledwie poruszał ustami i palcami, więc nie mógł pracować fizycznie. Sporo czasu spędzał w bibliotece klasztornej. W 1040 r. złożył śluby zakonne. Swoją ułomność fizyczną kompensował niezwykłymi walorami intelektu, wszechstronnymi zainteresowaniami i głęboką wiarą. Podobno własnoręcznie konstruował rozmaite pomoce naukowe oraz instrumenty muzyczne. Zmarł 24 września 1054 r. po 41 latach życia i spoczął w grobowcu rodzinnym w Altshausen. Przez stulecia mnisi z klasztorów w Szwabii i Szwajcarii otaczali go wielką czcią, a w 1863 r. Pius IX zatwierdził kult.

.