Pożegnanie autentycznego księdza

  

Ks. prof. Piotr Nitecki zginął 15 grudnia 2011 r. nad ranem w tragicznym wypadku samochodowym na drodze w okolicy Środy Śląskiej. 22 grudnia setki księży, osób konsekrowanych, przedstawiciele wrocławskiego środowiska akademickiego i wierni świeccy pożegnali Zmarłego podczas obrzędów pogrzebowych, odprawionych pod przewodnictwem abp. Mariana Gołębiewskiego, metropolity wrocławskiego. Po obrzędzie ostatniego pożegnania ciało Księdza Profesora spoczęło na cmentarzu parafialnym parafii Świętego Ducha we Wrocławiu.

 

Zmarły miał 62 lata i był cenionym naukowcem specjalizującym się przede wszystkim w nauce społecznej Kościoła oraz jego historii.

Wielu wspominających zmarłego księdza podkreśla, że miarą niezwykłości i autentyczności jego powołania był fakt, że pozostał mu wierny mimo intrygi, jaka na wiele lat odsunęła od niego perspektywę świeceń kapłańskich. Jako alumn Warszawskiego Metropolitalnego Seminarium Duchownego został stamtąd usunięty na skutek kłamliwych donosów. Nie spowodowało to bynajmniej kryzysu wiary, lecz stało się bodźcem do tym większego zaangażowania apostolskiego. W 1976 r. ukończył jako osoba świecka Papieski Wydział Teologiczny w Poznaniu, a rok później teologię na KUL. Jego zapał trwał i w 1980 r. obronił doktorat z teologii biblijnej na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1989 r. otrzymał habilitację na Wydziale Nauk Społecznych KUL. Następnie wykładał jako profesor na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu. Działał w „Solidarności” i przyjaźnił się m.in. z bł. ks. Jerzym Popiełuszką. Był też m.in. współzałożycielem Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy i odpowiadał za obsługę prasową Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego we Wrocławiu w 1987 r.

W latach 1989–1991 był sekretarzem komisji przygotowawczej II Synodu Plenarnego Kościoła w Polsce. Na początku lat 90. jako wykładowca Papieskiego Fakultetu Teologicznego we Wrocławiu spotkał się z propozycją przyjęcia święceń kapłańskich ze strony kard. Henryka Gulbinowicza i otrzymał je jako 47-letni mężczyzna z rąk metropolity wrocławskiego w 1996 r.

Obowiązki naukowe łączył z pracą duszpasterską w parafii Bożego Ciała we Wrocławiu oraz działalnością na polu mediów, a od kilku lat jako proboszcz parafii akademickiej pw. Najświętszego Imienia Jezus we Wrocławiu. Popularyzował wiedzę na temat Prymasa Tysiąclecia, a w procesie beatyfikacyjnym Sługi Bożego kard. Wyszyńskiego przygotował positio. Od 1995 r. był redaktorem naczelnym „Nowego Życia” – dolnośląskiego pisma katolickiego wydawanego przez archidiecezję wrocławską.

„Na «Przewodniku» się chowałem” 

Za osiągnięcia naukowe i popularyzatorskie w zakresie katolickiej nauki społecznej otrzymał nagrodę naukową im. Włodzimierza Pietrzaka, przyznawaną przez Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana”. Był autorem wielu wartościowych publikacji, w tym m.in. słynnego Słownika Biskupów Polskich.

Zmarły ksiądz miał też swoje związki z „Przewodnikiem Katolickim”. Gdy w marcu minionego roku zwróciliśmy się do niego z prośbą o zdobycie trudnego już do zakupienia egzemplarza jednej z jego książek, odpisał bardzo życzliwie, dodając: „Do «Przewodnika Katolickiego» mam szczególny sentyment, na nim się chowałem, tam opublikowałem swój pierwszy w życiu artykuł (dawne to czasy, 1972 rok), byłem nawet na miesięcznej praktyce w Waszej redakcji. Pozdrawiam serdecznie. Szczęść Boże, x. Piotr Nitecki”.

Pierwszy artykuł zmarłego księdza profesora udało nam się odszukać. Zdążyliśmy go jeszcze wysłać autorowi, a dziś już modlimy się za spokój jego duszy. R.I.P.

 

Wykorzystano informacje KAI