Dociekające wulkany

Pytanie: Dlaczego tak wielu młodych pokazuje pazury? To zagadnienie warto rozpatrzyć dwutorowo. Raz, sięgając do doświadczenia wyniesionego z domu. Niejeden nauczyciel powie, że w porównaniu z rodzicami, to dzieci są wyjątkowo dobrze ułożone i grzeczne.  Dwa, dlaczego bycie dobrym i prawym jest odbierane jako słabość i ułomność, a nie jako cnota i godność?

Czasami wydaje mi się, że młodzi nie wiedzą, dlaczego warto. Dlaczego warto żyć dobrze, poza sloganem, by być dobrym człowiekiem i spełniać dobre uczynki? Dlaczego warto być człowiekiem honoru, który nawet jeśli będzie musiał zrobić coś kosztem własnego czasu, a nawet dobrego imienia, to będzie stawiał czoło przeciwnościom? Dlaczego warto podejmować trud zmagania się z życiem, a nie uciekać od odpowiedzialności, unikając wszystkiego co niewygodne? Znasz odpowiedź? To powiedz to ludziom, którzy przeżywają swoją młodość.

No tak, młodzi nie lubią słuchać. Wcale nie. Nie lubią moralizowania i kogoś, kto zbywa ich trywialnymi odpowiedziami, które z góry zakładają, że młody nie może mieć racji, bo jest młody. Młodość to wulkan, który eksploduje dociekaniem o sens istnienia.

Pokaż wyspę, a tratwę sami zbudują. Tymczasem, niejednokrotnie, każe się budować tratwy, nie wskazując, dokąd mają płynąć. Młody człowiek nie jest głupi, ale wymagający. Cierpliwości też. Dorosłemu, który ma doświadczenie życiowe, zwracasz uwagę, tłumaczysz, namawiasz i nic, a od młodzieży żąda się, by przyjmowała wiele sprawa a priori. Niestety, albo stety. Młodości nie zakneblujesz, nie postawisz jak martwą lalę na półce i nie zagłaszczesz na śmierć. Młodość to żywioł. Piękny żywioł.