Zaskoczenie radością

Czytam jeszcze raz swój poprzedni felieton – o porażkach na lekcjach religii, o mówieniu o Bogu i o tym, że tak trudno dotrzeć dziś do młodych ludzi z Dobrą Nowiną. To prawda, ale przecież jest jeszcze coś więcej. Jak pisał C.S. Lewis, wiara wciąż zaskakuje radością.

Niedawno poprosiłam moich uczniów, by napisali wypracowanie z religii, m.in. na temat przewodników w wierze – czy ich potrzebują, szukają, słuchają. Zdziwiła mnie i chyba zawstydziła trochę ich szczerość. Zobaczyłam także, jak ważne jest dla nich życie w prawdzie i wiarygodność tych, którzy mają być świadkami Chrystusa. Ucieszyłam się także z tego, że tyle w nich pragnienia odnalezienia Prawdy, i że gotowi są wiele poświęcić, by trzymać się drogi, której zaufali. Takie prace przywracają człowiekowi nadzieję oraz pomagają nabrać dystansu do samego siebie i roli szkolnej katechetki.

Może po prostu trzeba bardziej ufać, nie dać się zwieść pozorom, zwłaszcza w szkole, gdzie czasem ma się wrażenie, że każdy z nich trochę kogoś gra, chce jakoś przeżyć. Nie wychylać się za bardzo, by nie uchodzić za nawiedzonego pobożnisia, albo takiego, co to wszystko „wie“ i poucza innych. Bardzo trudno zauważyć wtedy, że słuchają i nie przywiązywać się za bardzo do swoich porażek czy sukcesów.

Najwięcej radości przynoszą rozmowy w czasie przerw albo po lekcjach, kiedy przestają grać klasowych rozśmieszaczy i etatowych przeszkadzaczy. Zadają poważne pytania, dzielą się doświadczeniami, czasem proszą o modlitwę. Odsłaniają się na chwilę, zdejmują maski i wtedy naprawdę można zobaczyć, jak piękny jest człowiek, który szuka Pana Boga. I doświadcza się niespodziewanej radości, że Bóg pozwala nam to zobaczyć, dostrzec swój obraz złożony w drugim człowieku.

A dla mnie, szkolnej katechetki, znaczy to również, że moi uczniowie jednak słuchają i nie przestaną słuchać.

Trzeba tylko, jak mówił św. Paweł,  siać, podlewać, pielęgnować, a wzrost zostawić Chrystusowi.