O Aniołach

Bóg twój przekazał moc swoim Aniołom,

by strzegli Cię na wszystkich twych drogach,

schronisz się w ich skrzydłach, w piórach ich ukryjesz,

ich wierność twoją tarczą,  ocalą przed smokiem złym.

por. Psalm 91

Lubię październik, lubię patrzeć na opadające liście drzew, najbardziej na te żółto-brązowe, klonowe. Czasem przy dobrej pogodzie, w promieniach słońca wydają się złotawe. Przywodzą mi na myśl Anioły. To jest tak jakby Anioły gubiły pióra w swoim niewidzialnym dla nas świecie, a te, wpadając w naszą rzeczywistość, przybierały postać z pozoru zwykłych liści. Może w ten sposób chciały przesłać nam wiadomość o swoim istnieniu.  Czasem też zdarza mi się spotykać nieznajomych ludzi, którzy niespodziewanie przychodzą z pomocą, dobrym słowem, gestem  i swoim uśmiechem na mgnienie oka pozwalają zobaczyć niewidoczną stronę świata, tę pełną światła i dobra. Bywa, że oglądam się za nimi,  jakbym chciała sprawdzić, czy pod zwykłym ubraniem nie ukrywają przypadkiem skrzydeł!

Pod koniec września i na początku października obchodzimy wspomnienia Archaniołów i Aniołów Stróżów. Jakie są naprawdę te istoty? Różnorodność ich wyobrażeń, sposobów przedstawiania – od tych pucołowatych barokowych aniołków, po te szmaciane z zawadiacką miną i rozwichrzonym włosem, które znaleźć można na krakowskich straganach – wskazuje na to, że chcemy jakoś oswoić tę ich tajemniczość i moc. Zarazem bardzo chcemy, żeby były obecne w naszym życiu. Biblia mówi, że są – o wiele bardziej potężne, piękne i dobre, niż możemy sobie to wyobrazić. Gotowe do walki ze złymi duchami, dane nam do obrony, w tajemniczy sposób towarzyszą nam na drogach codzienności. Warto pamiętać o ich obecności, o tym, że nie jesteśmy sami, zdani tylko na swoje, słabe przecież, siły. Warto się z nimi zaprzyjaźnić, skoro potrafią ocalić nawet przed „smokiem złym”!

Teologowie powiedzą, że Anioły nie mają piór i skrzydeł, są przecież istotami duchowymi i na pewno mają rację! Ale ja, idąc jesiennymi Plantami, lubię sobie wyobrażać, że mój Anioł Stróż czasem rozpościera nade mną swoje skrzydła, a wtedy w promieniach słońca widzę ich kasztanowo-złoty blask.