Wizja "przybytku Boga z ludźmi"

W modlitwie dnia mowa jest o Boskim akcie ustanowienia wspólnoty wierzących na bazie posłannictwa Zbawiciela. Dla tworzących ją przybranych dzieci Bożych prosimy o dar prawdziwej wolności i wieczne dziedzictwo. Pierwsze czytanie odnosi się do historycznej genezy Kościoła, drugie kreśli wizję jego spełnienia, a w Ewangelii Jezus przekazuje zasadnicze pouczenia na rzecz jej wzrostu i rozwoju.

Z relacji o powrocie św. Pawła i jego pomocników z pierwszej wyprawy misyjnej wynika, że podstawy zaistnienia i rozwoju lokalnych wspólnot Kościoła stanowią: wiara Apostołów i członków, ustanowienie starszych i Boża łaskawość, Boże wsparcie. Szczególnie wymowne jest stwierdzenie: „w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili tam starszych, polecili ich Panu, w którego uwierzyli. (…) Kiedy przybyli i zebrali miejscowy Kościół, opowiedzieli, jak wiele Bóg przez nich zdziałał i jak otworzył poganom podwoje wiary”. Tekst wskazuje także na doniosłą rolę świadczenia wobec siebie nawzajem o wielkich dziełach Boga. W ten sposób uświadomiono sobie, że o wzroście Kościoła nie decyduje ludzka aktywność.

Fragment wyjęty z Księgi Apokalipsy przekazuje myśl o ostatecznym zwycięstwie Kościoła. Mowa jest o rzeczywistościach, które on zrodzi: o nowym niebie i nowej ziemi, o Mieście Świętym, o Jeruzalem Nowym, które zstąpią z nieba od Boga przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swojego męża. Będzie to „przybytek Boga z ludźmi”. Wówczas Bóg zamieszka wraz z ludźmi i będą oni Jego ludem, a On będzie „Bogiem z nimi”.

Na obecnym etapie ziemskiej pielgrzymki – podpowiada Jezus w czasie Ostatniej Wieczerzy – Kościół przeżywa swego rodzaju czas rozłąki z Nim. Chodzi o okres próby, ale nie samotności; o czas tęsknoty za pełnią życia. Droga ku spełnieniu wiedzie przez kształtowanie żywej więzi z Jezusem; domaga się osobowej komunii z Nim w wierze i miłości, poprzez miłość wzajemną Jego uczniów, dzieci Bożych.