W domach siedmiu świętych

Ośrodek Kulturalny Prowincji Rzymskiej Braci Mniejszych zorganizował 5 listopada sympozjum pt. „Święci i zakony w Rzymie w czasach nowożytnych”. W  tym czasie można było odwiedzić domy, w których mieszkali święci: Kamil de Lellis, Józef Kalasanty, Ignacy Loyola, Antoni Maria Zaccarii, Karol z Sezze, Leonard z Porto Maurizio i Jan Leonardi. O trzech pierwszych już pisałem, więc przedstawiam pozostałych czterech.

Św. Antoni Maria Zaccari (1502-1539) był lekarzem, a wolnych chwilach katechizował dzieci i młodzież. W 1528 r. przyjął święcenia. Jako duszpasterz w Mediolanie upowszechniał cześć Eucharystii, nabożeństwo czterdziestogodzinne oraz praktykę piętnastu piątków. Odnowił podupadłe bractwo Wiecznej Miłości i na jego bazie założył trzy wspólnoty zakonne pod patronatem św. Pawła Apostoła. Zaprowadził procesje ekspiacyjne jako wyraz zadośćuczynienia za liczne wówczas akty apostazji. Kanonizowano go w 1897 r.

Kanonizowany w 1959 r. św. Karol z Sezze (1613-1670) był bratem w rzymskim klasztorze franciszkanów-obserwantów. Obdarowany licznymi charyzmatami w 1648 r. otrzymał stygmaty. Jego mądrość cenili wybitni teolodzy, a porad udzielał nawet papieżowi Klemensowi IX. Pozostawił autobiografię, listy i utwory poetyckie.

Św. Leonard z Porto Maurizio (1676-1751) kształcił się w Collegium Romanum, a w 1697 r. przywdział habit franciszkański. Po święceniach został wykładowcą filozofii przy rzymskim klasztorze św. Bonawentury. Na jego prośbę Benedykt XIV założył w Koloseum Drogę Krzyżową. W 1704 r. zachorował na płuca i wówczas ślubował Matce Bożej, że jeśli odzyska zdrowie, to zostanie misjonarzem ludowym. I tak się stało: przez ponad 40 lat przemierzał Włochy jako wędrowny misjonarz. Kanonizował go Pius IX w 1867 r.  

Jan Leonardi (1541-1609) początkowo był farmaceutą, ale w 1572 r. przyjął święcenia kapłańskie. Dwa lata później założył Zgromadzenie Kleryków Regularnych Matki Bożej. Wbrew przeciwnościom losu zdołał – razem z biskupem Vives – zająć się kształceniem przyszłych misjonarzy. Był to zalążek przyszłego Instytutu Propagandy Wiary. Zmarł, niosąc pomoc ofiarom epidemii. Kanonizowany w 1938 r. jest patronem farmaceutów.