Logo Przewdonik Katolicki

Nagroda dla Prymasa

ks. Jerzy Pałucki KUL
Fot.

Kapituła Nagrody im. śp. bp. Romana Andrzejewskiego, na uroczystym posiedzeniu 4 stycznia 2007 r., postanowiła jednogłośnie przyznać ją w tym roku podczas III edycji kard. Józefowi Glempowi, Prymasowi Polski. Nagroda tradycyjnie wręczana jest z okazji urodzin nieżyjącego bp. Romana Andrzejewskiego. Pierwszym jej laureatem (2005 r.) został prof. Andrzej Stelmachowski,...

Kapituła Nagrody im. śp. bp. Romana Andrzejewskiego, na uroczystym posiedzeniu 4 stycznia 2007 r., postanowiła jednogłośnie przyznać ją w tym roku – podczas III edycji – kard. Józefowi Glempowi, Prymasowi Polski.

Nagroda tradycyjnie wręczana jest z okazji urodzin nieżyjącego bp. Romana Andrzejewskiego. Pierwszym jej laureatem (2005 r.) został prof. Andrzej Stelmachowski, drugim (2006 r.) prof. Maria Radomska – wieloletnia rektor Wyższej Akademii Rolniczej w Warszawie. W ten sposób honoruje się prawych ludzi, którzy w trudnych latach zniewolenia oraz w początkach odradzającej się wolnej polskiej państwowości odważnie przystępowali do odnowy naszej ojczyzny, nie zapominali też o rodakach pozostałych na „nieludzkiej ziemi”, a także wspierali inicjatywy bp. Romana – krajowego duszpasterza rolników, zmarłego 7 lipca 2003 r.

W tym roku uroczystość wręczenia Nagrody im. śp. bp. Romana Andrzejewskiego nastąpi 23 lutego w sali obrad Konferencji Episkopatu Polski.

Dziedzictwo
Pomysłodawcą powołania wspomnianej nagrody jest Fundacja Solidarna Wieś, która przekazuje także stypendia naukowe im. bp. Romana Andrzejewskiego młodym ludziom zmagającym się ze szczególnymi trudnościami w zdobywaniu wiedzy. Biskup pozostawił wiele materiałów, które mają niemały wpływ na edukację młodego pokolenia w duchu miłości ojczyzny i poszanowania tradycji narodowej. W tym przedsięwzięciu aktywnie uczestniczy już od dwóch lat Instytut Edukacji Narodowej oraz pracownicy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, którzy podejmując to wyzwanie, przystąpili do sukcesywnej publikacji kazań biskupa oraz ich teologicznej i filologicznej interpretacji. Oprócz tych materiałów, opublikowanych już kazań oraz rękopisów, które jako własność publiczna stały się już przedmiotem badań naukowych, oddzielny obszar stanowią protokoły biskupa z wizytacji pasterskich w parafiach diecezji włocławskiej. Biskup Roman znany był z rzetelności i wnikliwego przygotowywania się do wizytacji.

Znana jest np. historia, gdy w jednej z parafii przypomniał wiernym, że w głównym ołtarzu ich świątyni przed wielu laty wisiał cudowny obraz Matki Bożej, który został stamtąd usunięty. Biskup udał się w towarzystwie proboszcza i grupy parafian na strych kościoła. Obraz odnaleziono pośród wyrzuconych tam tzw. niepotrzebnych sprzętów. Zabrał go do Włocławka, oddał do renowacji, a następnie przywiózł do parafii, aby ponownie umieszczono go w ołtarzu, gdzie do dziś odbiera należną mu cześć.

Duszpasterz rolników
Kunszt słowa, charyzmat pasterza i pisarza ofiarował w służbie Bogu i ojczyźnie, zatroskany o patriotyczne wychowanie młodzieży i stałą formację ludzi dorosłych. W tym celu podejmował działania, które wykraczały poza codzienną posługę pasterską biskupa pomocniczego: pozostawił po sobie ponad 400 opublikowanych książek i artykułów. Człowiek uniwersytetu, nauki, dydaktyki, wykształcony na pismach Homera i Cycerona – potrafił, gdy zaistniała taka potrzeba, podjąć powierzone mu przez Konferencję Episkopatu duszpasterstwo rolników. Z jego inicjatywy nastąpiło w ostatnich dziesięcioleciach dynamiczne odrodzenie katolickich uniwersytetów ludowych. Ich absolwenci, pobudzeni i natchnieni do działania, są dziś aktywnymi członkami wielu fundacji i organizacji podejmujących trud naprawy Rzeczypospolitej.

Działalność biskupa Romana Andrzejewskiego może być kontynuowana. Pragniemy zatem, by przetrwało dzieło rozpoczęte przez niego na większą chwałę Boga i pożytek naszej ojczyzny.



Bp Roman Andrzejewski urodził się 19 lutego 1938 r. jako drugi syn Marianny z Palusiewiczów i Antoniego Andrzejewskiego, właścicieli gospodarstwa rolnego w Morzyczynie na Kujawach. Do końca życia z dumą podkreślał swe chłopskie pochodzenie i umiłowanie ziemi kujawskiej. W 1951 roku przybył do Włocławka jako alumn Niższego Seminarium Duchownego, mieszczącego się w dawnym Gimnazjum i Liceum im. ks. Jana Długosza (które reaktywował). Od 1955 do 1961 r. studiował w WSD we Włocławku. Zarówno w seminarium, jak i w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim zwrócono uwagę na jego pracowitość, wielki talent i zdolności. Po uzyskaniu w 1966 r. stopnia magistra filologii klasycznej został asystentem, a po doktoracie – adiunktem na Wydziale Nauk Humanistycznych KUL. Jego przygoda z KUL-em trwała do 1981 r., kiedy otrzymał nominację na biskupa tytularnego Tulii i został sufraganem włocławskim. Jednakże miłość do tej uczelni i wielki szacunek dla ludzi nauki oraz młodzieży pragnącej studiować zwłaszcza na KUL-u pozostała ciągle żywa. Z zaangażowaniem wspierał studentów: fundował stypendia, pomagał przy publikacjach prac doktorskich i habilitacyjnych.

Wielokrotnie przypominał, że był pierwszym biskupem ogłoszonym i wyświęconym w tragicznych dniach stanu wojennego.

Po podjęciu posługi biskupa zrezygnował z pracy naukowej, a tym, którzy prosili, by tego nie czynił (był jednym z najlepszych w Polsce znawców literatury klasycznej, zwłaszcza Cycerona), odpowiadał: „Zaprzestaję badać źródła, a zaczynam je tworzyć. Niech będą one dla innych – po latach – materiałem badawczym”. Słowa te dziś się realizują.

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki