Po słowie

Powróżyć, pani, powróżyć...?

W jednym z internetowych portali można znaleźć ludzi sprzed lat, ze starej klasy z podstawówki czy z liceum. Pomysł niezły, dałam się wciągnąć. Spotkałam kogoś kiedyś bliskiego, pogadaliśmy, trochę wyjaśniliśmy – jednak można stare sprawy załatwić po latach, kiedy ludzie już bardziej dorośli. Nawet jakoś sentymentalnie się na chwilę zrobiło. Ale komputer lubi płatać figle. Kiedy wróciłam do fotografii człowieka z przeszłości, wyświetliła się obok fotek ludzi ważnych teraz. Żadnych wątpliwości. Nie chcę wracać! Dobrze mi tu i teraz.

A przeszłość? Kiedy ja bawiłam się na studniówce, ktoś szedł do Pierwszej Komunii, inny martwił się, co dalej po ósmej klasie? Gdyby mi ich wtedy pokazała wróżka i powiedziała, że to ważni dla mnie ludzie – roześmiałabym się jej w nos. Gdyby mi powiedziała, że chłopak, który przyszedł ze mną i za którym oglądają się wszystkie dziewczyny na studniówce, za kilka lat będzie mężem zupełnie innej kobiety – z trudem hamowałabym łzy. Gdybym wtedy słuchała wróżek – załamałabym się, bo nie taką wymyśliłam sobie przyszłość. Dziś wiem, że przyszłości nie trzeba znać – do przyszłości trzeba dorosnąć. Wtedy ona okazuje się piękna – choć inaczej, niż nam się śniło w dzieciństwie.

Pozdrawiam wszystkie duchy przeszłości. I pozdrawiam tych, których mam szansę kochać teraz. I chcę wam powiedzieć, że dobrze mi z wami. I nie zamierzam pytać o przyszłość, choćby tylko banalnymi andrzejkowymi wróżbami. Bóg jest Panem czasu, i nie chcę zaglądać za zasłonę Jego tajemnicy. Bo ta tajemnica i tak prędzej czy później mnie przerośnie.