Humilitas, czyli pokora

Z abp. nominatem Mieczysławem Mokrzyckim, wyznaczonym

na arcybiskupa koadiutora lwowskiego obrządku łacińskiego, rozmawia ksiądz Józef Polak SI (Radio Watykańskie)

Po 11 latach spędzonych w Watykanie przychodzi zostawić sprawy Kościoła powszechnego, bezpośrednią pomoc Ojcu Świętemu i udać się do Lwowa. Cóż to dla Księdza Arcybiskupa nominata znaczy? Przełom w życiu?

– Raczej trudno powiedzieć o jakimś przełomie, kierunek się nie zmienia. On został wytyczony z chwilą przyjęcia święceń kapłańskich. Obecnie jest to tylko kontynuacja służby Panu Jezusowi i ludziom. Nastąpi jedynie zmiana miejsca i sposobu, w jaki ona się będzie wyrażać.

Drugi sekretarz Ojca Świętego zdołał tak się trzymać w cieniu w Watykanie, że powszechnie, pewnie ze względu na tę właśnie cechę, niewiele więcej o nim wiadomo. Kim jest nowo mianowany arcybiskup koadiutor archidiecezji lwowskiej we własnych oczach? Kto przychodzi do Lwowa?

– Jest księdzem, jest współbratem, jest sługą oddającym się do dyspozycji i pomocy mojemu kardynałowi Marianowi Jaworskiemu, któremu jestem winien wdzięczność za wielkie zaufanie i życzliwość, jaką mnie zawsze darzył.

11 lat u boku Następcy Piotra, wcześniej studia w Rzymie – to bardzo długi okres. Co Księdzu dał ten czas?

– Poznałem bliżej Kościół powszechny. Będąc u boku Jana Pawła II, miałem możność otrzeć się o jego wielką świętość, mądrość, umiejętność słuchania, podejmowania różnych decyzji, a w sposób szczególny rozpoznawania znaków czasu. Nauczyłem się i zakosztowałem pięknych liturgii, szczególnie tych w Roku Świętym. Ufam, że wszystko, co miałem możność widzieć czy nawet podpatrywać u Papieży, jakoś zaowocuje.

Księże Arcybiskupie, wkrótce przyjdzie zostawić bezpośrednią pomoc Ojcu Świętemu i wyjechać do Lwowa. Jakie uczucia temu towarzyszą?

– Na pewno z wielką radością, ufnością powracam do swojej archidiecezji. Będzie mi zapewne przykro rozstać się z Ojcem Świętym, zostawić ten dom, z którym byłem bardzo związany, w którym przeżyłem bardzo dużo, w którym mogłem posługiwać Janowi Pawłowi II... Ale wracam do ludzi, do narodów, które bardzo kocham i miłuję.

Byłoby czymś bardzo dziwnym, gdyby pewna tęsknota w sercu nie zostawała. Wspomnijmy zatem chwilę najbardziej radosną tutaj, w Pałacu Apostolskim.

– Myślę, że takich chwil jest bardzo dużo. Są to miłe wspomnienia z pobytu z Ojcem Świętym Janem Pawłem II, luźne rozmowy, spacery. Także z Benedyktem XVI, który zawsze stwarza taką miłą atmosferę. Czułem się tutaj jak w domu rodzinnym, jak syn z ojcem.

Kościół lwowski charakteryzuje bogactwo obrządków, nawet wyznań. Nakłada się na nie bagaż historii, bardziej lub mniej udanych prób współistnienia. Co, zdaniem Księdza Arcybiskupa, jest ważne w takim nieomal tyglu?

– Ważną rzeczą jest budowanie osobistych relacji. Dzięki nim lepiej się poznajemy. Poznanie sprawia, że bardziej się rozumiemy, a zrozumienie zbliża nas do siebie. Ufam, że tak też będzie.

Została ogłoszona nominacja. Kiedy będą święcenia biskupie?

– Święcenia są już zaplanowane na dzień 29 września. Termin jest już określony ze względu na to, że Ojciec Święty chciał być osobiście konsekratorem, co odczytuję jako wielki gest dobroci i życzliwości.

Lwowscy diecezjanie czekają na Księdza Arcybiskupa jako swojego przyszłego pasterza – wszak to właśnie znaczy mianowanie koadiutora. Co by Ksiądz chciał im powiedzieć już dzisiaj?

– Że będę się starał jak najbardziej przybliżyć im Chrystusa, aby napełnić ich serca wielką radością, ufnością, miłością, a także bronić ich godności osoby ludzkiej. Chcę prosić, aby ogarniali mnie swoją modlitwą, bym jak najlepiej i najgodniej przygotował się do sakry biskupiej.