Ruszamy w drogę

Umiłowani w Panu Siostry i Bracia,

od dziesiątek lat przełom lipca i sierpnia jest w naszej Ojczyźnie czasem pielgrzymowania do Jasnogórskiego Sanktuarium Tej, która przewodniczy nam w pielgrzymce wiary. W tę formę pobożności, która posiada swoją długą i piękną tradycję, włącza się również Archidiecezja Gnieźnieńska. Dnia 29 lipca br. wyruszają z Gniezna pątnicy, by przeżywać szczególne rekolekcje w drodze. Razem z nimi pójdziemy my wszyscy w wędrówkę duchową, powierzając pątnikom swoje intencje i wspierając ich naszą modlitwą.

Tegoroczna pielgrzymka – w myśl ogólnopolskiego programu duszpasterskiego – będzie przebiegała pod znakiem „przyglądania się własnemu powołaniu”. Jej hasłem jest zdanie wyjęte z Listu św. Pawła do Efezjan: z miłości przeznaczył nas dla siebie (1, 4-5).

Słowa te wskazują na odwieczny Boży plan zbawienia wobec każdego człowieka. Bóg, kierując się bezwarunkową i niezgłębioną miłością, powołał nas do istnienia. Zapragnął, abyśmy zaistnieli w czasie, stali się dla Niego partnerami w dialogu miłości i osiągnęli żywot wieczny. Życie ludzkie na ziemi staje się w ten sposób pielgrzymowaniem ku Bogu, ku wieczności. Ziemska wędrówka człowieka jest więc stałym wysiłkiem stawania się tym i takim, jakim chce mnie Bóg. Jest to zadanie i trudne, i radosne zarazem. Cudownie jest idąc z Panem, jak uczniowie zmierzający do Emaus, odkrywać swoje powołanie, swoje miejsce w świecie, w Ojczyźnie, w Kościele i w tej najmniejszej wspólnocie, jaką jest rodzina.

Pełne i trafne odkrycie własnego powołania może dokonać się tylko dzięki światłym oczom serca (por. Ef 1, 18), jak to dostrzegamy w ewangelicznym przykładzie uczniów zmierzających do Emaus (por. Łk 24, 13nn). Ci dwaj wędrowcy nie od razu rozumieli naukę Jezusa. Stało się to możliwe dopiero wówczas, kiedy ukończywszy długą wędrówkę, podczas której cierpliwie i w skupieniu wsłuchiwali się w Jego słowa, siedli razem z Chrystusem przy stole. Właśnie wtedy, przy Łamaniu Chleba, On sam otworzył im oczy i dał się poznać. Ich serca pałające radością nie pozwoliły im trwać w błogim uniesieniu, ani tym bardziej spocząć po trudzie wspólnie przebytej drogi. Wręcz przeciwnie: umocnieni Słowem i Ciałem Zmartwychwstałego Pana w tej samej godzinie wrócili do wspólnoty, z której wyszli, aby dawać świadectwo o Zmartwychwstałym.

W ten sposób Bóg okazał się najlepszym pedagogiem, który cierpliwie i delikatnie daje się poznać w swoim słowie, aby człowiek, doświadczywszy Jego dobroci, w wolności zawrócił z drogi i pełniej zaangażował się w dzieło zbawienia.

Drodzy Pielgrzymi,

wysiłek pielgrzymowania, jaki podejmujecie, polega nie tylko na trudzie pokonywania drogi i niedogodności, które jej nieraz towarzyszą, ale także – a może przede wszystkim – na pokornym wsłuchiwaniu się i wpatrywaniu w oblicze Tego, który na kartach Pisma Świętego najpełniej objawił nam siebie. Rozgoryczenie i zawód spowodowane brakiem realizacji własnych planów i pomysłów sprawiły, że wspólnota uczniów Jezusa szybko rozpierzchła się po Jego śmierci. Zmartwychwstały Jezus, który umarł po to, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno

(por. J 11, 52) zechciał osobiście odbudować tę jedność, dlatego zbliżył się do nich i pokornie, jak zwykły wędrowiec, towarzyszył im w drodze.

Ruszając pieszo do polskiej Kany, zabierzecie z sobą nie tylko własne intencje, ale także modlitwy i sprawy Waszych bliskich, krewnych i przyjaciół oraz wspólnoty rodzinnej i parafialnej, a także całej wielkiej rodziny diecezjalnej. Idźcie, świadcząc radośnie i odważnie, że Chrystus jest pośród Was i Was prowadzi. Ufam, że wspólna Eucharystia pątników pielgrzymki promienistej i kolorowej sprawowana w uroczystość Przemienienia Pańskiego, dnia 6 sierpnia na Jasnej Górze stanie się błogosławioną i radosną chwilą dla całej naszej wspólnoty.

Obejmując Was swoją szczerą modlitwą w naszym gnieźnieńskim sanktuarium św. Wojciecha, pielgrzyma, męczennika i świadka wiary, życzę Wam światłych oczu serca, byście mogli dostrzec idącego pośród Was Chrystusa i razem z Nim odkryć, czym jest nadzieja naszego powołania i bogactwo chwały Bożego dziedzictwa wśród świętych (por. Ef 1,17n). Na to ponowne odkrywanie i umacnianie naszej chrześcijańskiej tożsamości z serca Wam błogosławię.

Gniezno, 13 lipca 2007 r.