Już w liceum wyjeżdżałam na wakacje z osobami niepełnosprawnymi, którymi się opiekowałam. Doszłam do wniosku, że jest to droga, którą pragnę kroczyć dalej. Poczułam się już na tyle silna, że chciałam pomagać nie tylko osobom niepełnosprawnym, ale także chorym będącym w stanie...
Od trzech lat jesteś wolontariuszką. Co skłoniło Cię do podjęcia tego typu pracy?
Już w liceum wyjeżdżałam na wakacje z osobami niepełnosprawnymi, którymi się opiekowałam. Doszłam do wniosku, że jest to droga, którą pragnę kroczyć dalej. Poczułam się już na tyle silna, że chciałam pomagać nie tylko osobom niepełnosprawnym, ale także chorym będącym w stanie terminalnym. Wiele osób odradzało mi tego, mówiąc, że jest to praca bardzo przygnębiająca, trudna, smutna. Nie zraziło mnie to jednak i trafiłam do hospicjum domowego, gdzie przez pół roku pod fachową opieką przygotowywałam się do wolontariatu. Dopiero po tym czasie mogłam podjąć się opieki nad moim pierwszym pacjentem – Darkiem, który choruje na postępujący zanik mięśni.
Nie masz poczucia, że umyka Ci weselsza strona życia: dyskoteki, spotkania w pubach itd.?
Nie rezygnuję z pójścia na dyskotekę czy spotkań z przyjaciółmi. Po prostu nauczyłam się dobrze gospodarować swoim wolnym czasem. To jest też kwestia priorytetów. Nie chcę być egoistką. Jeszcze będę miała wystarczająco dużo czasu na zajęcie się wyłącznie własnym życiem. Teraz mam silną motywację do tego, aby pomagać tym osobom, które mnie potrzebują. Wolontariat nauczył mnie dobra, cierpliwości, zrozumienia, otwiera też nam oczy na świat, na drugiego człowieka. Zmusza nas także do zwolnienia tempa życia, uczy pokory, poszerza zdolność empatii, a przede wszystkim wzbogaca życie. Natomiast chorym, potrzebującym daje nadzieję i wiarę, że są ludzie, którzy nie pozwolą im być samotnymi, bo samotność boli najbardziej.
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 2/2007
