Znikający Poznań, Zakamarki i uroczyska

Ostrów Tumski kojarzy się najczęściej i niemal wyłącznie z jego centralną i najbardziej reprezentacyjną częścią – placem katedralnym, najstarszą polską katedrą oraz sąsiednimi uliczkami, przy których w ciszy i zieleni stoją sędziwe kanonie – domy wyższego duchowieństwa archidiecezji. Niektórzy znają jeszcze dość ruchliwą, położoną na południu dawną osadę Zagórze. Zarówno w przedwojennych budynkach, jak i nowszych szeregowcach z lat 60. ubiegłego stulecia mieszka tam kilkaset osób.

Mało kto zna natomiast północną część Ostrowa Tumskiego, zajętą przez zabudowania elektrociepłowni, ogródki działkowe, dawną pralnię oraz liczne nieużytki. Przy niskim stanie wód Warty Ostrów Tumski można obejść brzegiem, choć wycieczka ta nie należy zapewne do najbezpieczniejszych. Pejzaże, jakie jej towarzyszą – są jednak niezwykłe jak na centrum dużego miasta. Liczne uroczyska, wąskie dróżki nad stromym brzegiem, latem zarośnięte ponadmetrową trawą! Aż trudno uwierzyć, że nieopodal znajduje się milenijna katedra, a jeszcze dalej tętni życiem cywilizacja XXI wieku. Być może zresztą niebawem tereny te znikną bezpowrotnie. Miejska Pracownia Urbanistyczna opracowała koncepcję zagospodarowania Ostrowa Tumskiego. Przewiduje ona między innymi powstanie w miejscu dzisiejszych działek przy ul. św. Wincentego – Europejskiego Centrum Kultury, budowę apartamentowców, sali koncertowej, kładek dla pieszych i dużej estakady z mostem z ul. Szelągowskiej na ul. Prymasa Hlonda. Być może więc znikną na zawsze podmokłe łąki Zawad, ponad którymi wyrasta katedra, niczym tajemnicze zjawisko w samym środku pól.