Pieluszka dla Trzech Króli

Według Tradycji nosili imiona: Kacper, Melchior i Baltazar, choć nie wiemy ilu ich było – trzech, dziewięciu czy dwunastu? Być może byli królami: Kacper – Hindusów, Melchior – Persów, a Baltazar – Arabów. Pochodzili prawdopodobnie z Persji, gdzie wyznawcy Zaratustry wierzyli, że Zbawca nadejdzie wraz ze światłem, które wyjdzie z dna jeziora Hanum. Kiedy więc ujrzeli na niebie tajemniczy znak świetlny, wyruszyli w długą, kilkunastomiesięczną wędrówkę. Odnalezionemu Dzieciątku ofiarowali: mirrę – cenny olejek do bal­samowania ciał – oddając hołd Jego człowieczeństwu; kadzidło – na znak, że jest Bogiem, a także złoto – uznając Jego godność królewską.

Oprócz św. Łukasza Ewangelisty o Mędrcach ze Wschodu wspominają także apokryfy, czyli niekanoniczne pisma chrześcijańskie, które ilustrują zainteresowania teologiczno-moralne i religijność chrześcijan pierwszych wieków. I tak np. apokryf ujgurski opisuje, jak Narodzony po przyjęciu darów ofiarował Mędrcom kawałek kamienia odkruszony z kamiennego żłobu, ale oni wrzucili go do studni, bo był zbyt ciężki. Wówczas studnię miał wypełnić blask i do nieba uniósł się ognisty płomień; pojęli więc, że otrzymali skarb.

Pokłon Trzech Króli opisują również: Ewangelia Gruzińska, Ormiańska Ewangelia Dzieciństwa czy Arabska Ewangelia Dzieciństwa. Ta ostatnia kreśli malowniczy obraz Świętej Miriam wręczającej im pieluszkę Pana Jezusa na znak błogosławieństwa. Po powrocie do swych krajów mieli oni urządzić uroczystość, podczas której rozpalili ogień. Kiedy wrzucili pieluszkę w płomienie, przeniknął ją ogień: „Kiedy zaś zgasł ogień, wyciągnięto pieluchę, a ta była taka, jaka była na początku – jak gdyby ogień jej nie musnął. Zaczęli ją więc całować i kłaść na swoje głowy i na oczy”. I tak pieluszka stała się relikwią.

Tradycja głosi, że Mędrcy przyjęli chrzest z rąk św. Tomasza Apostoła, zostali kapłanami, a potem biskupami i ponieśli śmierć mę­czeńską. Od XII w. ich relikwiami szczyci się katedra w Kolonii.