Równe traktowanie pracowników

Ostatnio wiele mówi się na temat równego traktowania kobiet i mężczyzn przy zatrudnianiu. Dlatego warto przypomnieć podstawowe zasady obowiązujące w polskim prawie pracy.

W związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, przepisy kodeksu pracy zostały dostosowane do wymogów prawa wspólnotowego. Jednym z wielu zagadnień, które zostało szczegółowo uregulowane, jest zapobieganie dyskryminacji pracowników.

Dzięki nowelizacji kodeksu pracy wprowadzono zakaz dyskryminacji w zatrudnieniu, obowiązek pracodawcy dotyczący informowania pracowników o warunkach zatrudnienia, przepisy regulujące czas pracy i długość urlopów wypoczynkowych, uregulowanie kwestii zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, zatrudnienia na czas określony.

Obecnie w kodeksie pracy istnieje już zapis o tym, że pracownicy mają równe prawa z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków; dotyczy to w szczególności równego traktowania mężczyzn i kobiet w zatrudnieniu. Dlatego też nieważne są z mocy prawa są postanowienia regulaminów pracy, układów zbiorowych, statutów naruszające zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn w zatrudnieniu. Jeżeli w umowie o pracę istnieje zapis naruszający tę zasadę, jest ona nieważna.

Równe traktowanie mężczyzn i kobiet w zatrudnieniu oznacza w praktyce powstrzymywanie się pracodawcy od bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć w zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania, dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji.

Ponadto w kodeksie pracy jedną z podstawowych zasad prawa pracy jest zasada niedopuszczalności jakiejkolwiek dyskryminacji w zatrudnieniu ze względu na wiek, niepełnosprawność, pochodzenie rasowe, narodowość, przekonania polityczne lub religijne oraz przynależność związkową. Pojęcie dyskryminacji zostało też rozszerzone ze względu na orientację seksualną oraz poprzez objęcie jego zakresem znaczeniowym pojęcia molestowania seksualnego.