Ksiądz odpowiada

(...) Od pewnego czasu zacząłem odczuwać pragnienie życia zakonnego. Nie umiem tego dokładnie wytłumaczyć, ale mam dobry kontakt z ojcami franciszkanami i bardzo mnie pociąga przykład ich życia. Podoba mi się taka zakonna wspólnota. Dużo się modlę i mam wrażenie, że Pan Bóg jakby mnie zapraszał do takiego życia. Szczerze mówiąc, zawsze trudno mi przychodziło podejmowanie ważnych życiowych decyzji. Niestety, jestem mało zdecydowany na to, co chcę w życiu robić. Dlatego proszę o odpowiedź, jak rozpoznać, czy to jest naprawdę powołanie zakonne? Jak podjąć właściwą decyzję, która uporządkuje moje życie?

Znaki, które każą Ci zastanawiać się nad wyborem życia zakonnego, są dosyć wyraźne i dają dużo do myślenia. Na pierwszym miejscu stawiałbym zdecydowanie to, co odczuwasz i słyszysz na modlitwie. Jeżeli to wezwanie Boże mocno rozbrzmiewa w Twej duszy, jeśli jest wyraźne i nie słabnie, to możesz być niemal pewien, że Pan Bóg obdarza Cię łaską powołania.

Jednakże dokładne rozpoznanie jest trochę trudniejsze i wymagać będzie z Twej strony większego wysiłku. Uważam, że w tym względzie akurat niedowiarstwo i wątpienie są jak najbardziej na miejscu. Lepiej bowiem upewnić się wielokrotnie, że jesteśmy na drodze, do której Bóg nas wzywa, niż potem zawracać w poczuciu straty czy zmarnowania części życia.

Aby zyskać większą pewność, najpierw poproś o modlitwę możliwie jak najszersze grono przyjaciół i bliskich w tej właśnie intencji. Niech proszą dla Ciebie o rozpoznanie woli Bożej. Warto poprosić o taką modlitwę jakąś wspólnotę modlitewną. Wiem z doświadczenia, że dzięki modlitewnemu wstawiennictwu wielu osób Pan Bóg naprawdę dokonuje cudów.

Następnie proponuję przeprowadzić kilka rozmów, najlepiej ze znajomymi księżmi i spowiednikami. Radziłbym jednak, byś raczej nie rozmawiał o tym ze wspomnianymi przez Ciebie zakonnikami. Nie podejrzewam ich o złe zamiary, ale może być tak, że chęć zyskania nowego powołania do zakonu wpłynie nieco na jasność ich osądu. Raczej poproś o rozmowę innych znajomych księży. Warto też, byś odbył spowiedź generalną, z całego życia, i przy tej okazji poprosił spowiednika o radę.

W ten sposób zyskasz wiele głosów na interesujący Cię temat. Wtedy można uciec się do bardzo prostej metody. Wypisać na kartce głosy „za” i „przeciw”. Prosta arytmetyka wskaże rozwiązanie.

Proszę, pamiętaj też, że Twoje rozpoznanie powołania zostanie w dość surowy sposób zweryfikowane przez życie zakonne. Aby zostać zakonnikiem, najpierw trzeba przejść przez postulat, nowicjat i etap ślubów czasowych. To jest okres przynajmniej kilku lat. To też jest czas rozpoznawania powołania. Z jednaj strony trudno wtedy wystąpić z zakonu, skoro tyle już się w nim przebywa, skoro rodzina cieszy się Twoim powołaniem. Jednak jeśli zauważysz, że to nie jest Twoja droga, trzeba będzie podjąć męską decyzję.

Życzę Ci z całego serca, byś podjął właściwą decyzję, zgodną z wolą Bożą i Twoim sumieniem. Abyś wybrał taką drogę życia, na której będziesz czuł się zjednoczony z Bogiem i będziesz szczęśliwy.