Przygotowanie do sakramentu małżeństwa (2)

Innym warunkiem dobrego przygotowania się do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny jest czujność i roztropność ze strony ludzi młodych, aby nie czynić niczego, co utrudnia lub wyklucza szczęśliwe życie małżeńskie i rodzinne. Chodzi o stanowcze decyzje co do niepicia alkoholu, niesięgania po papierosy, narkotyki, niepodejmowania współżycia przedmałżeńskiego, niewchodzenia w kontakty z osobami czy środowiskami, które zagrażają miłości, odpowiedzialności oraz prawidłowym wzorcom rodziny. Kolejnym warunkiem jest uczenie się dojrzałej miłości, owego fundamentu życia w małżeństwie. Miłość jest najdojrzalszym i zdecydowanie najtrudniejszym sposobem korzystania z ludzkiej wolności.

Zadaniem rodziców jest rozważne i dyskretne towarzyszenie dzieciom w przeżywaniu kolejnych faz dorastania do miłości, począwszy od więzi emocjonalnej dziecka z rodzicami, poprzez korzystanie z wolności, zauroczenie i zakochanie się, do miłości dojrzałej, będącej troską o czyjeś dobro. Nauka takiej miłości dokonuje się w domu rodzinnym, gdzie pod okiem rodziców młodzi ludzie budują odpowiedzialne więzi uczuciowe. Wychowawcza obecność rodziców w okresie zakochania się ich dzieci, jak też bezpośredniego przygotowania do małżeństwa, jest nieodzowna i niezastąpiona. To oni powinni przypominać dzieciom, że od jakości przygotowania się do życia w małżeństwie i rodzinie zależy ich osobisty los oraz los tych, z którymi się złączą. Rodzina stwarza najlepsze warunki, by jej członkowie uczyli się dojrzałej sztuki życia i miłości. Należy to dzisiaj przypominać rodzicom i młodym.

Małżeństwo zawarte w Kościele katolickim to nie tylko prywatna decyzja dwojga narzeczonych; to także sakrament i znak nieodwołalnej miłości Boga do człowieka. Z tego względu drugim obok domu rodzinnego miejscem dorastania do miłości małżeńskiej i rodzinnej jest parafia. Na proboszczu i księżach współpracownikach spoczywa wielki obowiązek zatroszczenia się o to, by młodzi parafianie we właściwy sposób przygotowali się do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny. Duszpasterska troska nie może dotyczyć jedynie ostatnich miesięcy przed planowanym ślubem. Jej fundamentem powinno być pogłębione i systematyczne duszpasterstwo zwyczajne, a zwłaszcza duszpasterstwo dzieci i młodzieży. Przygotowanie do małżeństwa zaczyna się już w okresie dzieciństwa i wczesnej młodości, a przejawia się w trosce duszpasterzy o dobrze przygotowaną i prowadzoną katechizację, o tworzenie ruchów i grup formacyjnych w parafii, o wartościowe, dobrze zorganizowane rekolekcje parafialne dla dzieci i młodzieży, pielgrzymki i inne formy duszpasterskich kontaktów z wychowankami. Te formy duszpasterstwa zwyczajnego w odniesieniu do młodego pokolenia sprawiają, że młodzi poznają Boże prawdy o człowieku i o sensie życia, podejmują stałą pracę nad charakterem, troszczą się o wrażliwość moralną i prawość sumienia, wreszcie – poznają, że osobista przyjaźń z Bogiem jest fundamentem trwałego i szczęśliwego życia w małżeństwie i rodzinie.