Człowiek i pasterz

Trzeciego września Kościół wspomina w liturgii św. Grzegorza Wielkiego. W ubiegłym roku obchodziliśmy 1400-lecie śmierci tego świętego papieża. Warto więc przypomnieć pokrótce sylwetkę niezwykłego człowieka, żyjącego w trudnych dla całego społeczeństwa i Kościoła czasach zmierzchu starożytnego świata.

W związku z okrągłą rocznicą narodzin dla nieba Grzegorza Wielkiego ukaże się drugi tom rocznika "Teologia Patrystyczna", wydawanego przez Zakład Teologii Patrystycznej Wydziału Teologicznego UAM, zatytułowany "W kręgu myśli św. Grzegorza Wielkiego". Do niego też odsyłam czytelników chcących poszerzyć swoją wiedzę na temat tej osoby i czasów, w jakich przyszło jej żyć.

Grzegorz, urodzony około roku 540, pochodził z rodziny patrycjuszy rzymskich. W czasie, gdy był prefektem Rzymu, kierował całą administracją. Odpowiadał także za bezpieczeństwo Wiecznego Miasta. Czuł jednak, że jego powołaniem jest życie zakonne, które, po ustąpieniu ze stanowiska państwowego, realizował w założonym przez siebie klasztorze, opartym na regule benedyktyńskiej. Jako mnich, posłuszny wezwaniu papieża Pelagiusza II, reprezentował Stolicę Apostolską na dworze cesarskim w Konstantynopolu. Po śmierci Pelagiusza został jednomyślnie wybrany na jego następcę. Już jako papież musiał wykazać się zarówno zdolnościami duszpasterskimi, administracyjnymi, jak i politycznymi. We wszystkich tych dziedzinach okazał się nieprzeciętną osobowością. Zmagał się z najazdami barbarzyńców, bardzo dbał o rozwój życia duchowego podległych sobie kapłanów i wiernych. Wysłał misjonarzy do Anglii oraz uporządkował śpiewy liturgiczne (od jego imienia pochodzi nazwa "chorał gregoriański"). Był też teologiem i pozostawił po sobie spory dorobek pisarski. Nie bez powodu zmarłego w 604 roku papieża Kościół nazywa Wielkim, nadając mu równocześnie tytuł Ojca Kościoła.