26. rocznica

Ubiegły tydzień minął nam pod znakiem 26. rocznicy wyboru Kardynała Karola Wojtyły na Papieża. Im dłużej ten Pontyfikat trwa, tym większe szczęście mnie ogarnia, że żyję w czasach Jana Pawła II. Dzisiaj to Ojciec Święty jest jedynym sprawdzonym w świecie autorytetem religijnym i moralnym. Jest to autorytet świadka, który potwierdza czynami to, co stara się przekazać swoim nauczaniem.

Papież mówi do nas dzisiaj przede wszystkim milczącym świadectwem swojego cierpienia, które przypomina o niezbywalnej godności człowieka, szczególnie starszego i schorowanego. W bardzo czytelny sposób daje nam do zrozumienia, że w społeczeństwie XXI wieku jest miejsce dla wszystkich, nie tylko dla ludzi silnych, wchodzących coraz wyżej po drabinie kariery i sukcesu zawodowego.

U podstaw działalności Papieża znajduje się więź z Bogiem. Trudne sprawy Kościoła i świata składa On w Jego sercu. W tej modlitwie nie przeszkadzają mu nawet obiektywy kamer i flesze aparatów fotograficznych. Jan Paweł II zaprasza do niej ludzi innych religii i wyznań, aby dać świadectwo dialogu oraz podejmować odpowiedzialność za przyszłość świata i budować wspólnotę wokół uniwersalnych wartości.

Wspaniale się stało, że Kościół w Polsce znalazł kilka lat temu sposób, aby w konkretny sposób dać wyraz wdzięczności Panu Bogu za osobę Jana Pawła II. Mam tutaj na myśli obchodzony z inicjatywy Fundacji Episkopatu Polski "Dzieło Nowego Tysiąclecia" tzw. "Dzień Papieski". Stwarza On okazję do modlitwy za Ojca Świętego oraz uruchamia wielki potencjał artystyczny w promocji kultury, która inspiruje się Ewangelią. W tym październikowym tygodniu poświęconym rocznicy papieskiej przenikają do naszej codzienności słowa, obrazy i dźwięki, które wyrywają z myślenia, że nasza kultura jest całkowicie skomercjalizowana i lansuje wyłącznie filozofię łatwego życia.

Dzień Papieski to także okazja do wielkiej popularyzacji nauczania Ojca Świętego. W tym roku motywem przewodnim było hasło: "Jan Paweł II - Pielgrzym pokoju". Miałem okazję uczestniczyć w sesji naukowej na Uniwersytecie Warszawskim, w której gościem specjalnym był Ojciec Pasquale Borgomeo, dyrektor generalny Radia Watykańskiego. Przypominał On, że Papież nie jest pacyfistą. Jego myślenie idzie dalej. Wraz z całym Kościołem proponuje on budowanie pokoju "od wewnątrz". Miliony ludzi, ożywianych wiarą i wielkodusznością zwraca się codziennie do Boga w swojej modlitwie o pokój. To właśnie oni stanowią "dywizje Papieża", cichą armię pokoju, której następca Św. Piotra udziela głosu, i która ze swojej strony dodaje wiarygodności Jego nauczaniu.

Dzień Papieski to budowanie żywego pomnika dla Papieża w postaci wsparcia finansowego udzielanego zdolnej młodzieży z zaniedbanych regionów Polski. Owocem zbiórki jest konkretna pomoc, dzięki której utalentowani i pracowici młodzi ludzie mogą rozwijać swoje zdolności. Oni też stanowią "armię Papieża", która będzie kształtować przyszłe oblicze Polski i Europy. To konkretny wyraz dążenia do wyrównywania szans ludzi, którzy bez tej pomocy mieliby mocno utrudniony start w dorosłe życie. Warto o tych konkretnych owocach Dnia Papieskiego pamiętać, słuchając narzekań, że Polacy nie, słuchają swojego wielkiego rodaka. Słuchają i to dzięki Bogu coraz uważniej.