Który się począł z Ducha Świętego

Pierwszy poziom jest zwyczajny, ludzki - fakt narzeczeństwa i zaślubin Maryi z Józefem. Oto młoda, izraelska dziewczyna między 15 a 20 rokiem życia wychodzi za mąż na Bliskim Wschodzie. Maryja była szczęśliwą narzeczoną, oczekiwała na małżeństwo. To tak, jakbyśmy dziś obserwowali spontaniczną radość młodych, którzy "chodzą ze sobą".

Drugi poziom to fakt nadprzyrodzony, wydarzenie pełne tajemnicy. Oto młodzi ludzie oczekują dziecka, chociaż nigdy ze sobą nie współżyli. Ewangelista Mateusz ujął to w krótkim stwierdzeniu teologicznym: "Po zaślubinach Maryi z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego" (Mt 1,18). To młode małżeństwo zostało obarczone wyjątkowo wielką odpowiedzialnością.

Tajemnica Wcielenia

Nicejsko-konstantynopolitańskie Wyznanie Wiary stwierdza, iż Jezus związany jest z Duchem Świętym od pierwszej chwili swego istnienia w czasie: "Za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem". Wiara Kościoła w tę tajemnicę opiera się na autorytecie nieomylnego słowa Bożego: "Duch Święty - zwiastuje Maryi Archanioł Gabriel - zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym" (Łk 1,35). A Józef słyszy: "Z Ducha Świętego jest To, co się w Niej poczęło" (Mt 1, 20).

Dziewicze poczęcie Jezusa jest największym dziełem, jakiego dokonał Duch Święty w całej historii stworzenia oraz w dziejach zbawienia. Tajemnica polega na tym, że Najświętsza Maryja Panna staje się Matką, nie tracąc swego dziewictwa. W tym wydarzeniu łaski Kobieta-Dziewica staje się płodna. Działanie Ducha Świętego sprawia, że zaczyna w Niej żyć człowiek, który jest Synem Bożym. Dzięki bezpośredniej interwencji Trzeciej Osoby Trójcy Przenajświętszej urzeczywistnia się w Niej najwyższa łaska zjednoczenia tego, co nazywamy naturą ludzką z Osobą Słowa. Święty Tomasz z Akwinu mówi, że zjednoczenie to jest najgłębszym źródłem wszelkich innych łask.

Ludzkim umysłem nie można do końca zgłębić tego, czego dokonał Duch Święty we Wcieleniu Syna Bożego, ale opierając się na tekstach biblijnych, można szukać uzasadnienia i interpretacji tej prawdy wiary. Ewangelia św. Łukasza stwierdza, że Duch Święty zstępuje jako moc z wysokości i Maryja zostaje nią "osłonięta". Ze Starego Testamentu wiemy, że gdy Bóg wzbudza życie, zawsze czyni to mocą swego stwórczego tchnienia: "Przez słowo Pana powstały niebiosa i wszystkie ich zastępy przez tchnienie ust Jego" (Ps 33, 6). Odnosi się to do każdego żywego istnienia i to tak dalece, że Bóg "niech tylko zwróci uwagę, niech życie i tchnienie odbierze, a wszelkie ciało (czyli wszelkie ludzkie istnienie) zaginie i człowiek w pył się obróci" (Hi 34, 14-15). Duch Boży interweniuje w najważniejszych momentach historii zbawienia. Kiedy Izrael nie mógł się podnieść o własnych siłach, wtedy "Duch wstąpił w nich, a ożyli i stanęli na nogach" (Ez 37, 10).

Duch Święty jest łaskawą Mocą Bożą rodzącą życie. Jest uosobioną Miłością. Jako Osoba - Miłość działa w historii zbawienia: "W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki niemu"( 1 J 4, 9). Moc "osłaniająca" Maryję przypomina obłok Pański, który okrywał namiot na pustyni (Wj 40, 34) lub wypełniał świątynię (1 Krl 8, 10). Ta Moc oznacza zbawczą bliskość Boga. Jest to Moc w służbie miłości. Ta Moc przenika Maryję i pozostaje ukryta w Niej do tego stopnia, że nikt w Nazarecie nie domyślał się nawet, iż "z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło" (Mt 1, 20).

Tajemnica ludzkiego istnienia

Tajemnica Wcielenia analizowana w perspektywie Ducha Świętego, który tego dokonał, rzuca światło na tajemnicę człowieka. Duch działa w sposób wyjątkowy w tajemnicy Wcielenia, jest obecny również na początku każdego ludzkiego istnienia. Bóg stwarza duszę każdego człowieka, przekazując mu życiowe tchnienie (Rdz 2, 7), za pośrednictwem swego Ducha, który jest Dawcą życia. Każde dziecko należy zatem postrzegać i przyjmować jako dar Ducha Świętego.

Czystość osób żyjących w celibacie i dziewic również jest wyrazem szczególnej miłości "rozlanej w sercach naszych przez Ducha Świętego" (Rz 5, 5). Za sprawą Ducha Świętego, który jest Panem i Ożywicielem, poczyna się także wszelkie życie w świecie, a w szczególności poczyna się w nas życie Boże. Jako przybrane dzieci Boga rodzimy się duchowo za sprawą Ducha Świętego, stając się przybranymi synami i córkami Boga Ojca naszego, który jest w niebie.

Pamiętajmy zatem o ostrzeżeniu św. Pawła Apostoła: "Nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym zostaliście opieczętowani na dzień odkupienia (Ef 4, 30). Pozwólmy, by nami kierował. On poprowadzi nas tą "drogą", którą jest sam Jezus Chrystus, drogą ku uszczęśliwiającemu spotkaniu z Ojcem.