Naśladować Jezusa Chrystusa

W Polsce i w świecie powszechnie jest znana niedawno zmarła Matka Teresa z Kalkuty. W latach siedemdziesiątych cieszył się ogromną popularnością w związku z jego kanonizacją O. Maksymilian Maria Kolbe.

Obydwie postaci łączą przynajmniej dwie wspólne cechy. W swoim życiu poświęcili się dla bliźniego w stopniu naprawdę heroicznym. Matka Teresa dla ludzi skrajnego marginesu, natomiast O. Maksymilian dla potrzebujących ratunku duchowego – nawrócenia i uświęcenia, chociaż ostatecznie zaofiarował życie za ojca rodziny, który został skazany na śmierć w bunkrze głodowym hitlerowskiego obozu zagłady w Oświęcimiu.

Drugą cechą było to, że we wspólnocie Kościoła ślubowali zachowanie rad ewangelicznych, należeli do określonych wspólnot zakonnych. Matka Teresa założyła w 1946 r. Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Miłości, a O. Maksymilian był kapłanem zakonu franciszkańskiego.

Życie zakonne po Soborze Watykańskim II częściej określane jako życie konsekrowane, wywodzi się z Ewangelii. Do najbardziej klasycznych przykładów w tym zakresie należy wydarzenie z bogatym młodzieńcem opisane zarówno przez Mateusza (Mt 19,16-22), jak też przez Marka (Mk 10,17-22). Spotkanie i dialog młodego człowieka z Chrystusem zamyka zdanie, które zawiera w sobie znamienne zaproszenie: „Wtedy Jezus spojrzał na niego z miłością i rzekł mu: „Jednego ci brakuje, idź, sprzedaj wszystko, co masz i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną”. (Mk 10,21).

Rozmówca otrzymał od Jezusa łaskę powołania, podobnie jak apostołowie („Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą” – zdanie Piotra – Mk 10,28) do naśladowania sposobu życia, jaki On, Bóg-Człowiek, wybrał dla siebie.

W związku z powyższym Papież Jan Paweł II w swojej adhortacji apostolskiej „Vita Consecrata”, wydanej po Synodzie Biskupów odbytym w 1994 roku, w następujący sposób opisał istotę tej formy życia chrześcijańskiego: „Życie konsekrowane, głęboko zakorzenione w przykładzie życia i nauczania Chrystusa Pana, jest darem Boga Ojca udzielonym Jego Kościołowi za sprawą Ducha Świętego. Dzięki profesji rad ewangelicznych charakterystyczne przymioty Jezusa – dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo – stają się w pewien swoisty i trwały sposób „widzialne” w świecie, a spojrzenie wiernych zwraca się ku tajemnicy Królestwa Bożego, które już jest obecne w historii, ale w pełni urzeczywistni się w niebie. W ciągu stuleci nigdy nie zabrakło ludzi, którzy – idąc posłusznie za wezwaniem Ojca i poruszeniami Ducha Świętego – wybrali tę drogę specjalnego naśladowania Chrystusa, aby oddać się Jemu sercem „niepodzielnym” (por. 1 Kor 7,34)”, (VC,1).

Konsekrowani, wezwani przez Chrystusa, aby idąc za Nim, oddali swoje istnienie na służbę Królestwa Bożego, poświęcają się przede wszystkim przeróżnym formom działalności misyjnej. Bliskość z Chrystusem przynagla do ofiarnego włączenia się w Jego misję.

Równolegle z budową Królestwa Bożego współdziałają w budowaniu królestwa ziemskiego. Przez wieki tworzyli kulturę duchową i cywilizację Europy, a z czasem innych kontynentów, rozwijali szkolnictwo różnych stopni, zakładali niezliczoną ilość dzieł charytatywnych i społecznych służących dobru człowieka. Wystarczy wspomnieć o działalności tylko najbardziej znanych zakonów – benedyktynów, cystersów, dominikanów, franciszkanów, jezuitów, pijarów, a w ostatnich wiekach dołączyły się wielkie rodziny zakonne żeńskie.

Radykalizm ewangeliczny prowadzi do braterskiej służby, a ta pozwala dostrzec szczególnie wyraźnie, że życie konsekrowane objawia jedność przykazania miłości do Boga i człowieka.

W świecie rozwija działalność ponad 250 000 zakonników i około 900 000 zakonnic, ponad jedną trzecią kapłanów i biskupów stanowią zakonnicy. Nie sposób policzyć dzieł, które prowadzą.

Aktualnie w Polsce żeńskie zakony i zgromadzenia liczą ponad 25 000 niewiast, a męskie ponad 13 000 mężczyzn. Z tej ogólnej liczby tylko na misjach i w byłych krajach socjalistycznych pracuje ok. 2860 zakonnic i zakonników, w tym 13 biskupów. A szkoły i inne dzieła charytatywne i społeczne?

Po raz siódmy 2 lutego we wszystkich diecezjach celebrujemy Dzień Życia Konsekrowanego. Ojciec Święty postanowił, aby ten obchód Bazyliki św. Piotra w Rzymie i wielu innych katedr biskupich stał się zwyczajem całego Kościoła.

Papież pragnie, a wraz z Nim biskupi, aby w Święto Ofiarowania Jezusa w Świątyni, które przypomina całkowite oddanie pod opieką Najświętszej Maryi Panny życia Bogu, podziękować i uwielbić Stwórcę za dar życia konsekrowanego na wzór Jezusa, który jest konsekrowanym i posłanym Ojca. Pragnie, aby osoby poświęcone Bogu uświadomiły sobie misję w Kościele, powróciły do źródeł powołania, dokonały bilansu własnego życia i odnowiły własną konsekrację.