Św. Róża z Limy - 23 sierpnia

Chociaż nie była Indianką, tylko Hiszpanką urodzoną w Peru, powiadano o niej, że była "pierwszym kwiatem Ameryki". Natomiast w dzieciństwie matka nazywała ją "różą", ponieważ wyróżniała się urodą i rumianymi policzkami. Pewnie właśnie dlatego podczas bierzmowania - które przyjęła z rąk św. Turybiusza de Mongrovejo - otrzymała imię Róża. Naprawdę jednak nazywała się Izabela de Floresy del Olivia, a przyszła na świat w stolicy Peru 20 kwietnia 1586 r., dokąd jej rodzice - Gaspar Flores i Maria Oliva - przenieśli się z Hiszpanii.

Wcześnie zaczęła pracować, aby dopomóc niezamożnej rodzinie. Już jako dziewczynka przejawiała pociąg do kontemplacji i rozmyślań, a ponadto złożyła Bogu ślub dozgonnej czystości. Kiedy ukończyła dwadzieścia lat, postanowiła zostać tercjarką i wstąpiła do Trzeciego Zakonu Św. Dominika. Fascynowała ją postać słynnej tercjarki dominikańskiej św. Katarzyny ze Sieny; uznała ją za swój ideał duchowy i próbowała naśladować. Mieszkała wówczas w letnim domku, w przydomowym ogrodzie, wiodąc żywot pokutnicy. Wszelakie przeciwności losu znosiła z heroiczną cierpliwością, a głębokie życie mistyczne łączyła z posługiwaniem wobec ludzi potrzebujących. Niosła pomoc ludziom chorym i ubogim, a zwłaszcza Indianom oraz niewolnikom. Jest uznawana za prekursorkę peruwiańskiej służby społecznej.

Po śmierci rodziców ostatnie swoje lata przeżyła razem z rodziną wysokiego urzędnika królewskiego, która darzyła ją wielkim szacunkiem. Kiedy umierała 24 sierpnia 1617 r. miała zaledwie 31 lat; a stało się to w dniu, który wcześniej zapowiedziała. Beatyfikowano ją w 1667 r., a kanonizowano w 1671 roku. Obecnie odbiera cześć jako patronka Ameryki Południowej, Antyl oraz Filipin. Jej wspomnienie przesunięto na 23 sierpnia, ponieważ dzień później przypada święto apostoła Bartłomieja.