Św. Wiktor I - 28 lipca

Był czternastym z kolei władcą Kościoła, a panował pomiędzy 189 a 198 r. Pochodził z Afryki Północnej, gdzie stosunkowo wcześnie powstały gminy chrześcijańskie.

W tym okresie Imperium Rzymskim rządził cesarz Lucjusz Aureliusz Commodus, a od 193 r. Septymiusz Sewer. Nie było wówczas większych prześladowań, ponieważ Marcja, małżonka Commodusa, jako katechumenka była przychylna chrześcijaństwu. Za jej pośrednictwem Wiktor I upomniał się o chrześcijan, których skazano na pracę w kopalni, co doprowadziło do ich uwolnienia. Z kolei Septymiusza Sewera wyleczył z choroby chrześcijanin Prokulus, a więc i on - przynajmniej w pierwszym okresie swoich rządów - sprzyjał wyznawcom Chrystusa.

Podczas jego pontyfikatu rozpoczął się proces latynizacji Kościoła rzymskiego, czego wymownym dowodem był spór o datę obchodzenia Zmartwychwstania Pańskiego. Na Wschodzie przyjął się bowiem zwyczaj wiązania Wielkanocy z żydowskim świętem Przaśników. Tymczasem Zachód, zgodnie z postanowieniami synodalnymi, oddzielił Wielkanoc od żydowskiej Paschy i obchodził ją każdego roku w odmiennym terminie - w zależności od fazy księżyca - ale zawsze w niedzielę. Kontrowersje wokół tej daty trwały od lat i dopiero Wiktor I podjął inicjatywę, aby je ostatecznie rozstrzygnąć. A poczynał sobie na tyle stanowczo, że pojawiła się groźba, iż chrześcijanie z Małej Azji utracą łączność z Rzymem. Wiktor I ogłosił bowiem, że zostaną wykluczeni z Kościoła. Dzięki Ireneuszowi z Lyonu, który zganił nazbyt surową karę i przypomniał, że do tej pory papieże tolerowali ową odmienność, udało się uratować jedność.

Z nie mniejszą determinacją Wiktor I zmagał się z herezjami gnostycyzmu, adopcjonizmu oraz monarchizmu. Według św. Hieronima pozostało po nim nieco pism łacińskich, ale do naszych czasów żadne z nich, niestety, nie ocalały. Zmarł w 199 r., a jego ciało złożono w Watykanie. Jest uznawany za najwybitniejszego papieża drugiego wieku chrześcijaństwa.