Św. Wincenty Pallotti

Nazywano go "apostołem Rzymu", a znajomością z nim szczycili się liczni dostojnicy Kościoła, włącznie z papieżami. Zdobył sławę znakomitego spowiednika, obdarzonego zdolnością czytania sumień. Dziełem jego życia było Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego utworzone w 1834 roku. Miało ono urzeczywistniać ideę współpracy duchownych z ludźmi świeckimi. Duchowi synowie św. Wincentego, czyli pallotyni, byli pionierami aktywizacji laikatu w Kościele, a on sam - prekursorem Akcji Katolickiej. Na ziemiach polskich pallotyni pojawili się w 1907 roku, już trzy lata po zatwierdzeniu Stowarzyszenia.

Wincenty przyszedł na świat 21 kwietnia 1795 roku w Rzymie, jako jedno z dziesięciorga dzieci Magdaleny de Rossi i Piotra Pallotti. Matka była tercjarką franciszkańską, a syn, nazywając ją "Oblubienicą Ukrzyżowanego", złożył wymowne świadectwo o jej życiu duchowym. Natomiast ojciec, zamożny kupiec, wiódł przykładne życie religijne, naznaczone modlitwą różańcową i codzienną Mszą św. Po latach Wincenty napisał: "Bóg dał mi świętych rodziców".

Uczył się w szkole pijarskiej, potem w kolegium rzymskim, a wreszcie na papieskim uniwersytecie "Sapienza", który ukończył doktoratami z filozofii oraz teologii. W 1811 roku przyjął niższe, a kilka lat później - wyższe święcenia i został wykładowcą na "Sapienza". "Miłość Chrystusa przynagla nas" - tak głosił Wincenty, organizując liczne dzieła miłosierdzia: niósł pomoc chorym i ubogim, żołnierzom oraz więźniom, tworzył przytułki i sierocińce, stowarzyszenia cechowe i pożyczkowe. Dzięki "wekslom na niebo" - wzywającym do odprawiania Mszy św. w intencji ubogich, bez pobierania ofiar - włączył do współpracy wielu kapłanów. Zmarł 22 stycznia 1850 roku, beatyfikowano go w 1950 roku, a kanonizowano w 1963 roku. Jest patronem hodowców winorośli.