Św. Jan z Avili - 10 maja

Ten patron Andaluzji oraz hiszpańskich księży diecezjalnych dopiero w naszych czasach odzyskał należne mu uznanie. A przecież był niegdyś niezwykle popularnym kaznodzieją: pod wpływem jego porywających nauk ludzie nawracali się, odmieniali swe życie i pokutowali. Tematyką kazań św. Jana była, najczęściej, tajemnica Odkupienia i Sakrament Ołtarza. Wywarł znaczący wpływ na odrodzenie religijne XVI stulecia, a lekturę jego pism cenili sobie m.in. św. Franciszek Salezy i św. Alfons Liguori. Jakże imponujące jest grono duchowych podopiecznych, do których pisywał listy: Ludwik z Granady, Ignacy Loyola, Jan de Ribera, Franciszek Borgiasz, Jan Boży czy Teresa z Avili!

Urodził się w Almodóvar del Campo 6 stycznia 1499 roku. Jako czternastolatek zaczął studiować prawo na uniwersytecie w Salamance, a potem teologię w seminarium w Alcalá. Po prymicji zaprosił na obiad dwunastu żebraków i osobiście im posługiwał. Zamierzał wyjechać na misje do Ameryki, ale ostatecznie - na polecenie arcybiskupa Sewilli - został wędrownym misjonarzem ludowym. Katechizował dzieci, dorosłych uczył modlitwy i przez długie godziny spowiadał. A wiódł ubogi żywot, bo nie przyjmował ofiar za intencje mszalne.

W 1531 roku został oskarżony o iluminizm i, jako podejrzany o herezję, osadzony w więzieniu Inkwizycji; po licznych interwencjach zwolniono go bez przesłuchiwania. Wyruszył wówczas do Granady, a potem do Andaluzji, gdzie założył sieć kolegiów oraz trzy szkoły wyższe nauki chrześcijańskiej. Utworzył również stowarzyszenie życia wewnętrznego, prowadzące pracę apostolską wśród ludu. Zmarł 10 maja 1569 r. w Montilla k. Kordoby. Beatyfikowany w 1894 r., a kanonizowany w 1980 roku, pozostawił po sobie liczne pisma, m.in. kazania, "Audi, filia" - dzieło poświęcone życiu duchowemu, dwa memoriały do soboru trydenckiego, oraz korespondencję.