Sen bł. Anieli z Foligno

Była jedną z największych średniowiecznych mistyczek, nazywaną „mistrzynią teologów”. Urodziła się ok. 1248 r. we włoskim Foligno. Wydano ją za mąż i wiodła światowe życie u boku majętnego małżonka, któremu powiła kilkoro dzieci.

Miała już 37 lat, gdy pewnej nocy przeżyła niezwykłe doświadczenie duchowe. Podczas snu ujrzała Biedaczynę z Asyżu, który udzielił jej napomnienia, aby odmieniła swoje postępowanie i nie trwoniła bezcennego czasu, który został jej darowany. Słowa św. Franciszka musiały wywrzeć na niej wielkie wrażenie, skoro od tej chwili całkowicie oddała się pobożnym praktykom. Kiedy zaraza zabrała jej najbliższych – matkę, męża i synów – rozdała cały swój majątek ubogim i zaczęła praktykować surową ascezę. Długie dni spędzała w całkowitym odosobnieniu, dzieląc czas pomię­dzy modlitwę, pokutę oraz uczynki miłosierdzia. W 1291 r. wstąpiła do III zakonu św. Franciszka i udała się na pielgrzymkę do Asyżu. Jako tercjarka franciszkańska doznała wielkich łask mi­stycznych: zgłębiała tajemnicę Trójcy Świętej, nosiła na sercu styg­mat Zbawiciela, a jej pobożność skupiła się na cierpiącym Chrystusie.

Pozo­stawiła bez­cenne pisma, listy, opowiadania, pouczenia oraz zapiski duchowe. Wartość jej pamiętnika – „Memoriale” z 1297 r. to mistyczna autobiografia, zawierająca wskazania prowadzące ku szczytom doskonałości chrześcijańskiej – docenili tacy mistrzowie życia duchowego jak św. Franci­szek Salezy czy św. Alfons Ligu­ori. Zmarła 4 stycznia 1309 r., spoczęła w rodzinnym Foli­gno, a w 1709 r. Kościół zatwierdził jej kult.