Św. Agapit I - 22 kwietnia

Ten pięćdziesiąty siódmy z kolei papież był wcześniej archidiakonem Jana II (533-535), który jako pierwszy następca Piotra zmienił swe imię chrzestne. Pochodzące od pogańskiego bóstwa imię Merkuriusz nie było nazbyt stosowne dla papieża.

Przyszedł na świat w rodzinie arystokratycznej, a jego ojciec Gordian zginął w 502 r. z rąk zwolenników antypapieża Wawrzyńca. Otrzymał staranne wykształcenie, więc kiedy dorósł, planował utworzenie w Rzymie chrześcijańskiego uniwersytetu. Wybrany 13 maja 535 r. papieżem władał Kościołem do 22 kwietnia 536 r., czyli przez jedenaście miesięcy i jeden tydzień. Zaraz po intronizacji, jako przeciwnik wyznaczania przez papieża swego następcy, publicznie spalił dokument zawierający klątwę rzuconą kilka lat wcześniej przez Bonifacego II na Dioskura. Zadbał o to, aby nawróceni z arianizmu nie mogli sprawować urzędów kościelnych, a wreszcie - za namową Teodahada, króla Ostrogotów - wyruszył z misją do Konstantynopola. Miał nakłonić cesarza Justyniana do zaniechania planu podboju Italii, ale nie zdołał tego uczynić; podróż była na tyle kosztowna, że musiał zastawić naczynia liturgiczne. Doprowadził za to do ustąpienia Antymosa, monofizyckiego patriarchy, osłanianego przez cesarzową Teodorę; ogłosił go heretykiem i ekskomunikował, a potem namaścił jego następcę. Samego zaś cesarza nakłonił do wyznania wiary, a tym samym - odcięcia się od arianizmu, co Dante upamiętnił w VI pieśni "Raju" swej "Boskiej komedii": "Kiedym był takim ogarnięty szałem/ Papież Agapit prawdę mi do sedna/ Odkrył i moim uczynił udziałem./ Jam w to uwierzył, co mi dobył ze dna..."

Niebawem zapadł na zdrowiu i w 536 r. zmarł w Konstantynopolu. Długo wspominano go 20 września, bo w tym dniu jego szczątki przeniesiono w zaplombowanej trumnie ołowianej do Rzymu i złożono w Bazylice Św. Piotra