Św. Jan Klimak - 30 marca

Ikonografia uwieczniła go jako starego, ascetycznego mnicha z długą brodą, trzymającego w ręku krzyż, albo księgę, z drabiną prowadzącą do nieba. Ten ostatni atrybut nawiązuje do jego słynnego dzieła "Drabina do raju" (Klimaks tou paradisou), któremu zawdzięcza także swój przydomek - Klimak, nadany mu przez mnicha Daniela, autora jego biografii. Był człowiekiem uczonym, więc nazwano go także Scholastykiem, a ponieważ ten pokorny mnich mieszkał na górze Synaj, toteż przylgnął do niego również przydomek Synaity. Cieszył się tak wielką sławą, że sam św. Grzegorz Wielki polecał się na piśmie jego modłom.

Przyszedł na świat przed 579 r., ale dokładnie nie wiadomo, gdzie i kiedy się urodził. Kiedy miał szesnaście lat wstąpił do klasztoru, znajdującego się na Synaju. Opuścił go po trzech latach i przez wiele lat wiódł żywot pustelnika. Około 600 roku obrano go ihumenem, czyli opatem wspomnianego klasztoru, a potem - przełożonym generalnym wszystkich mnichów w Palestynie. Piastował również godność apokryzjariusza patriarchatu antiocheńskiego; w dyplomacji bizantyjskiej był to urząd przedstawicielski, odpowiednik dzisiejszej nuncjatury. W ostatnim okresie życia powrócił do życia w samotności. Zmarł około 650 r., pozostawiając po sobie spuściznę literacką, która wywarła znaczący wpływ na chrześcijańską duchowość: "Pouczenie dla pasterzy", traktat o powinnościach przełożonego zakonnego i wspomnianą już "Drabinę do raju". To ostatnie dzieło, składające się z trzydziestu rozdziałów - a nawiązujące do biblijnej drabiny Jakubowej - jest traktatem opisującym trzydzieści stopni rozwoju duchowego mnichów żyjących w klasztorze. Oparł się w nim m.in. na wskazaniach ascetycznych Ewagriusza z Pontu, zawartych w dziele "Praktikos". Na Zachodzie tłumaczenie owego dzieła pojawiło się w XIII wieku.