Psycholog przywraca siłę

Czyta się kilka minut
Mariusz Hornowski | il. Zosia Komorowska/PK
Mariusz Hornowski | il. Zosia Komorowska/PK

Krakowski Instytut Psychoterapii (KIP) obchodzi 20 lat działalności. W piątek 13 listopada odbyła jubileuszowa konferencja – w sali Urzędu Miasta Krakowa na Placu Wszystkich Świętych, który sześć dni wcześniej minął zamachowiec uciekający przed policją. Ostrzelał tramwaj, a kula przeleciała obok głowy motorniczego... KIP należy do Stowarzyszenia Siemacha, które założył i prowadzi ks. Andrzej Augustyński CM. Czym się zajmujecie?

– Co do konferencji, to z okien widzieliśmy ten przystanek. Nikt nie przypuszczał, w jakim kontekście będziemy dyskutować…

KIP jest konsekwencją rozwoju Stowarzyszenia Siemacha, które działa od 1993 roku. Pierwsze powstały specjalistyczne placówki wsparcia dziennego dla dzieci i młodzieży. Przychodzą do Siemachy na zajęcia edukacyjne, artystyczne, sportowe, mają wsparcie w odrabianiu lekcji. Mogą skorzystać z pomocy psychologa i pedagoga. To są miejsca spędzania czasu wolnego, rozwijania zainteresowań, połączone ze wsparciem. W pewnej chwili uznaliśmy, że część dzieci potrzebuje opieki przez całą dobę, bo rodzice są w sytuacji kryzysowej, nie mogą się nimi zająć. Następnym krokiem stały się placówki całodobowe – tzw. Siemacha Spot 24/7. I przede wszystkim dla tych dzieci stworzyliśmy KIP, gdzie mogą uzyskać pomoc specjalistyczną. W każdej placówce jest psycholog i pedagog, ale czasem konieczna jest praca pogłębiona – z dzieckiem i rodziną. W myśl terapii systemowej, pracować trzeba z rodziną, a nie – z jednym jej członkiem.

Terapia systemowa postrzega rodzinę jako system naczyń połączonych?

– Tak. Odpowiedzią był nasz instytut. Pracujemy tu z dziećmi, z młodzieżą oraz z dorosłymi.

Waszą pracę od lat doceniają władze miasta. Zamiast budować nowe placówki, powierzają zadania wam – i je finansują.

– Mamy zadania zlecone m.in. przez gminę miejską Kraków. Funkcjonujemy też w takich miejscowościach jak Wrocław, Tarnów, Odporyszów, Kielce czy Skawina. Gmina dzięki temu zaspokaja potrzeby swoich mieszkańców. Chętnie współdziałamy: my zauważamy potrzeby, zgłaszamy je (czasem zamawiamy badania socjologiczne), gmina finansuje ich zaspokojenie. Szczególne zasługi ma Miasto Kraków, które reaguje na bieżąco i pozwala nam skutecznie działać. Pracujemy poza Narodowym Funduszem Zdrowia, funkcjonowanie KIP jest osadzone w strukturach miasta. Dzięki temu mamy dużo większą swobodę w zakresie wyboru metod pracy, form itd. To pozwala nam też docierać do osób najbardziej potrzebujących. A co najważniejsze – pomoc terapeutyczna jest długoterminowa. Każde dziecko i młody dorosły mają tyle wizyt, ile potrzebują. Zazwyczaj wygląda to tak, że jest opłaconych 10 lub 15 spotkań i potem musimy przerwać terapię bez względu na to, czy osiągnęliśmy cel, czy jeszcze nie. Limit wyczerpany, radź sobie sam... Jeśli ktoś uzna, że jest już OK, czuje się zdrowy i spotkania z terapeutą nie są mu potrzebne, wtedy się rozstajemy. To zupełnie zmienia możliwości pomagania. Pomoc jest bezpłatna.

Rynek w Krakowie znów jest pełen ludzi. Spacerują, siedzą w ogródkach kawiarnianych. W sobotę wróciły dwie dorożki, troje dorożkarzy wciąż jest ciężko rannych. My nie zapominamy! Osoby ranne, bliscy ofiar, świadkowie, dostali wsparcie psychologów. Na czym ono polega?

– W Rynku, w miejscu neutralizacji zamachowca, ale też koło Urzędu Miasta leżą kwiaty, palą się znicze. Ludzie się zatrzymują, czasem modlą. Część robi zdjęcia, przystaje na chwilę refleksji. Na co dzień wszyscy pracują normalnie, jednak idąc tamtędy w piątek, poczułem niepokój. To będzie wracać.

Jeżeli człowiek nie ma nikogo bliskiego, z kim mógłby o tym porozmawiać, może pomóc specjalista – psycholog, psychoterapeuta. Daje mu to, co „zabiera” sytuacja: poczucie bezpieczeństwa, kontroli, wpływu. On traci zaufanie do ludzi, do otoczenia. Bez zaufania nie da się budować relacji międzyludzkich. Rozmowa z psychologiem pozwala odzyskać siłę. Ale też wrócić do zadań zaplanowanych w kalendarzu, o czym pięknie mówił na mszy dzień po zamachu kard. Grzegorz Ryś. Jego pomysł jest psychologicznie znakomity, pomógł i mnie: Najważniejsze jest skupienie się na teraźniejszości i dobrym wykorzystaniu każdej chwili. Zamiast martwić się niepewną przyszłością, warto koncentrować się na codziennych obowiązkach, relacjach z innymi i możliwościach czynienia dobra.

Mariusz Hornowski
Dyrektor Krakowskiego Instytutu Psychoterapii; menedżer społeczny, pedagog, trener grupowy i psychoterapeuta z 25-letnim doświadczeniem w pracy z dziećmi, młodzieżą i rodzinami

Cały artykuł przeczytasz z aktywną subskrypcją

Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.

Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.

Polecane

Subskrypcja miesięczna

  • Nieograniczony dostęp do aktualnych treści oraz archiwum
  • Dostęp do treści przed wydaniem papierowym
  • Dostęp do aktualnych numerów w formacie PDF
  • Subskrypcja odnawia się automatycznie, rezygnujesz w dowolnym momencie
  • Po miesiącu próbnym 19,90 miesięcznie
1.00 zł

Subskrypcja roczna

  • Nieograniczony dostęp do aktualnych treści oraz archiwum
  • Dostęp przed wydaniem papierowym
  • Dostęp do aktualnych numerów w formacie PDF
  • Korzystasz ze wszystkich treści za znacznie mniejsze pieniądze 
  • Otrzymujesz 25% rabatu i oszczędzasz 66 zł
  • Tylko 3,33 zł za wydanie
172.90 zł

Artykuł pochodzi z numeru 47/2026