Gdzie On jest?

Mędrcy nie byli członkami Narodu Wybranego. A jednak to im, poganom, Bóg objawił narodzenie „króla żydowskiego” (Mt 2, 2). I to oni oddali Mu pokłon, podczas gdy Herod przeraził się, „a z nim cała Jerozolima” (Mt 2, 3). Kościół uczy nas, że Jezus Chrystus przyszedł do wszystkich ludzi, by zbawić świat i każdego człowieka. Z chwilą pokłonu Mędrców przed Bogiem Objawionym nastał czas łaski dla każdego, kto trwa w wierze i ufności. Każdy z nas, nie tylko w uroczystość Objawienia Pańskiego, ale codziennie powinien zadać sobie ich pytanie o nowo narodzonego króla. Gdzie On jest? Czy w moim życiu jest miejsce dla Chrystusa?   

Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium Soboru Watykańskiego II wyjaśnia, że ludzie, którzy „bez własnej winy nie znając Ewangelii Chrystusowej i Kościoła Chrystusowego, szczerym sercem jednak szukają Boga i wolę Jego przez nakaz sumienia poznaną starają się pod wpływem łaski pełnić czynem, mogą osiągnąć wieczne zbawienie”. Dalej czytamy: „Nie odmawia też Opatrzność Boża koniecznej do zbawienia pomocy takim, którzy bez własnej winy w ogóle nie doszli jeszcze do wyraźnego poznania Boga, a usiłują nie bez łaski Bożej, wieść uczciwe życie” (KK 16).

W uroczystość Objawienia Pańskiego, 6 stycznia, przypada Dzień Pomocy Misjom, któremu w 2013 r. towarzyszy wezwanie: „W Roku Wiary wspieramy misjonarzy”. Różne są formy owego wspierania; najcenniejszą jest modlitwa. Prośmy Boga, aby dzięki misjonarzom przesłanie Ewangelii dotarło do wszystkich ludów i narodów, szerzyła się wiara w Jezusa jedynego Zbawiciela.

W tętniącej życiem, gwarem Jerozolimie przybysze ze Wschodu rozpytują o nowo narodzonego króla. Rozumują poprawnie: powinien mieszkać w pałacu króla Heroda. Jerozolimczycy zaprzeczają: w ostatnim czasie władca nie został ojcem. Mędrcy kontynuują dociekania. Uczmy się od nich umiejętności nawiązywania relacji międzyludzkich oraz  pokory wyrażającej się w postawie: „Wiem wiele, a przecież niewiele, dlatego nie przestaję poszukiwać wiedzy. Zdobywam ją od innych, uznając, że wiedzą więcej”. Od Mędrców uczmy się też roztropności. Nie zbagatelizowali nakazu otrzymanego we śnie. Nie wrócili do Heroda, lecz po złożeniu pokłonu Dziecięciu, ofiarowaniu Mu darów „inną drogą udali się do swojej ojczyzny” (Mt 2, 12). A przecież podczas spotkania Herod wywarł pozytywne wrażenie! Był łaskawy, uprzejmy, na pewno gościnny. Interesował się odkryciem prawdy, okazywał szacunek przekonaniom i postępowaniu przybyszów. Pomagał, angażował się, pouczony przez arcykapłanów i uczonych wskazał kierunek: Betlejem! Przy tym deklarował chęć złożenia pokłonu Dziecięciu.

Zwróćmy uwagę, że na rozmowę do pałacu Herod Mędrców nie zaprosił, lecz „przywołał ich potajemnie” (Mt 2, 7). Nie zaprosił, lecz polecił złożenie mu wizyty w drodze powrotnej z Betlejem. Nie oczekiwał rzeczowej relacji, lecz donosu: „Udajcie się tam i wypytujcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon” (Mt 2, 8)

Zwyciężyły szlachetność, mądrość, pokora i roztropność. Dary łaski Boga.