Przekazywanie wartości, gdy nie mamy z dziećmi zbudowanej relacji, prowadzi do buntu. Jeśli natomiast widzą, że je kochamy i wszystko robimy z miłości do nich, przyjmą zasady, które chcemy im wpoić.Rozmowa z Małgorzatą Mrowiec, mamą Mateusza i Szymona
Przekazywanie wartości, gdy nie mamy z dziećmi zbudowanej relacji, prowadzi do buntu. Jeśli natomiast widzą, że je kochamy i wszystko robimy z miłości do nich, przyjmą zasady, które chcemy im wpoić.Rozmowa z Małgorzatą Mrowiec, mamą Mateusza i Szymona
W minioną sobotę odbyła się w Krakowie konferencja „Wrażliwość rodzica”. Co to znaczy być wrażliwą mamą lub wrażliwym tatą?
– Trudno to jednoznacznie zdefiniować, bo dużo treści kryje się w tym słowie. Być wrażliwym rodzicem to słuchać tego, co mówi dziecko nie tylko słowami, ale i swoim zachowaniem. To pomagać mu w różnych rzeczach, okazywać wielką miłość – niekoniecznie cukierkową, cieplutką, ale mądrą.
Dzieciom trudno zrozumieć, że są kochane, kiedy rodzicielska miłość nie jest cukierkowa, ale wymagająca.
– Zgadza się. I czasem słyszę od mojego syna, że go nie kocham, bo każę mu odrabiać lekcje i nie pozwalam na wszystko. Ale to dobra droga, bo przecież chcę go nauczyć samodzielności i przygotować do życia na różnych płaszczyznach.
Konferencja „Wrażliwość rodzica” jest częścią programu Fundamenty Wiary. Na czym on polega?
– Fundamenty Wiary to tytuł książki Josha McDowella. Autor wielu publikacji o relacjach rodziców z dziećmi pochodził z patologicznej rodziny bez wzorców rodzinno-małżeńskich. Był ateistą. Jako student spotkał grupę chrześcijan i postanowił, że obali chrześcijaństwo i znajdzie dowody na to, że zmartwychwstanie to fikcja. Poszukiwania ostatecznie doprowadziły go do odnalezienia Boga.
Celem programu, który powstał na bazie nauczania McDowella, jest pomoc rodzicom w zbudowaniu dobrych relacji ze swoimi dziećmi, co umożliwi przekazanie im swoich wartości i wiary chrześcijańskiej. Na konferencji jest mowa o 6 zasadach, które pozwalają nam się lepiej dogadać ze swoimi dziećmi (afirmacja, docenianie, akceptacja, okazywanie uczuć, dostępność i odpowiedzialność). Po konferencji chętne osoby mogą wziąć udział w warsztatach, na których te zasady są omawiane, a rodzice mają za zadanie „stosować” je na swoich dzieciach i opowiedzieć o efektach na kolejnym spotkaniu. Program warsztatów jest tak przygotowany, że łatwo go powielić w swojej parafii. Ktoś nauczył tych zasad mnie i mojego męża i teraz my uczymy innych. W grupie rodziców, z którą teraz pracujemy już szukamy chętnych osób, które chciałyby się zaangażować i poprowadzić kolejne warsztaty. Udział w całym programie jest bezpłatny.
Czy Pani wprowadziła te zasady w swoim domu?
– Tak. Zmieniłam moje nastawienie do dzieci. Jestem osobą wymagającą i zawsze powtarzałam synom, że „chłopaki nie płaczą”. Teraz wiem, że nie mogę się posługiwać schematami, które mam w głowie. Moje dziecko jest wrażliwe i emocjonalne i choć czasem mam ochotę mu powiedzieć, że jest facetem i nie powinno płakać, to staram się zastanowić, co chce mi przez swoje zachowanie powiedzieć. W zeszłym roku mieliśmy bardzo intensywny czerwiec. Mateusz był wulkanem negatywnych emocji. Dostrzegłam, że okazuję mu za mało czułości i uwagi, że on – mimo swoich 8 lat – potrzebuje pogłaskania i przytulenia. Gdy zaczęły się wakacje i częściej był bliżej mnie, uspokoił się i wyciszył.
Program uczy też dostrzegać drobiazgi. Widzę to, nad czym inni przeszliby do porządku dziennego, np. doceniam dzieci za posprzątanie pokoju. I często powtarzam, że kocham je, bo są moimi dziećmi, a nie dlatego, jak się zachowują i jacy są. Zachęca do tego, aby aktywnie i świadomie spędzać czas ze swoimi dziećmi.
Jeżeli na fundament dobrych relacji nałożymy zasady i wartości możemy mieć pewność, że ta budowla w naszych dzieciach przetrwa.
Cały artykuł przeczytasz z aktywną subskrypcją
Po stronie człowieka. Po stronie Ewangelii.
Wypróbuj za 1 zł przez miesiąc lub od razu zakup subskrypcję na rok i oszczędź pieniądze.
Artykuł pochodzi z numeru 3/2012
Rodzina
Blisko siebie
