Ślub bez pośpiechu

Rozmowa z  Martą Wierzbicką-Kuczaj, diecezjalnym doradcą życia rodzinnego archidiecezji krakowskiej

Nastał tzw. sezon ślubny. Wśród wymogów stawianych narzeczonym przygotowującym się do sakramentu małżeństwa istnieje konieczność odbycia trzech rozmów w Katolickiej Poradni Życia Rodzinnego. Niektórzy nie są z tego zadowoleni i najchętniej wizytę w poradni by pominęli.

– Ktoś, kto chce budować piękne relacje w małżeństwie i rodzinie, docenia każdą możliwość lepszego przygotowania do sakramentu małżeństwa i chce  z niej skorzystać nawet wówczas, gdy wiąże się to z obiektywnymi trudnościami. Sposób podejścia do wymogów świadczy o poziomie dojrzałości narzeczonych i ma przełożenie na jakość relacji w małżeństwie oraz zdolność do wypełnienia słów przysięgi małżeńskiej.

W jakim celu doradcy przyjmują narzeczonych?

– Spotkania z doradcą w katolickiej poradni są istotnym elementem świadomego przygotowania do sakramentu małżeństwa. Rozmowy mają pomóc w rozpoznaniu powołania do małżeństwa i są ważnym elementem formacji chrześcijańskiej do wypełnienia ról małżeńskich i rodzicielskich. Nie powinny więc być traktowane jako czysta formalność.

Ile poradni działa w archidiecezji krakowskiej i na jakiej zasadzie?

– W archidiecezji krakowskiej działają 102 Katolickie Poradnie Życia Rodzinnego. Część poradni, szczególnie ta zlokalizowana na terenie miasta Krakowa, jest otwarta raz lub kilka razy w tygodniu w porze przedpołudniowej, po południu lub wieczorem, część zaś dyżuruje dwa razy lub raz w miesiącu. Dotyczy to zazwyczaj małych miejscowości.

W internecie krążą legendy o długich kolejkach, o tym, że trudno się dostać do poradni. Ile w tym jest prawdy?

– W okresie wiosenno-letnim przybywa narzeczonych w poradniach, stąd częstym widokiem są kolejki i trudności z dostaniem się do poradni. Zjawisko to jest związane z różnorakimi czynnikami. Często przygotowanie do sakramentu zostawiane jest na ostatnią chwilę. Ponadto, specyfika Krakowa jako miasta akademickiego wpływa na to, że wiele osób woli przygotowywać się do sakramentu małżeństwa tutaj aniżeli w swojej rodzimej diecezji. Medialne pogłoski o zaostrzeniu wymagań stawianych narzeczonym w niedalekiej przyszłości również mają wpływ na nerwowość narzeczonych i pośpiech. Szkoda, że narzeczeni nie przygotowują się dostatecznie wcześnie do ślubu i nie korzystają z poradni w okresie jesienno-zimowym, kiedy w poradniach jest niewielki ruch. Dobrym rozwiązaniem może być udział w Warsztatach Komunikacji Małżeńskiej lub Kursie metody NPR. Uczestnictwo w jednej z tych form zastępuje dwie wspólne rozmowy w poradni. Przy odrobinie dobrej woli i poważnym traktowaniu sakramentu można przygotować się do niego wystarczająco wcześnie, bez podenerwowania, w spokoju i bez pośpiechu.

W jaki sposób osoby posługujące w poradniach przygotowują się do swej pracy?

– Aby przyjmować w poradni, trzeba mieć stosowne wykształcenie w zakresie teologii małżeństwa i rodziny oraz aktualną misję kanoniczną, której udziela biskup. Taka osoba powinna stale tę wiedzę pogłębiać, a swoją wiarę nieustannie formować, przyczyniając się tym samym także do jej pogłębienia.

A z jakimi problemami najczęściej spotykają się doradcy?

– Największym problemem jest niewystarczające przygotowanie duchowe, które często jest skutkiem słabej wiary i braku wychowania religijnego. Pociąga to za sobą trudności w odróżnianiu dobra od zła, niesystematyczne życie sakramentami oraz brak modlitwy. Jednym z najczęstszych problemów jest brak zrozumienia dla naturalnych metod rozpoznawania płodności w planowaniu rodziny oraz niedostrzeganie wielkiego zła antykoncepcji. Kolejnym problemem jest współżycie przed ślubem, wspólne zamieszkiwanie i niestety, zupełny brak wyrzutów sumienia z tego powodu. Wręcz przeciwnie, młodzi są przekonani, że mieszkanie przed ślubem jest najlepszym przygotowaniem do małżeństwa. Takiemu rozumowaniu przeczy przykład małżeństwa, które będąc trzy miesiące po ślubie i mając za sobą osiem lat wspólnego zamieszkiwania przed zawarciem związku, szuka pomocy, by uratować swoje małżeństwo.