Depresja nie jedno ma imię

Depresja to choroba demokratyczna, nie ma na nią szczepionki ani profilaktycznych badań, może dopaść każdego bez względu na wiek, wykształcenie czy poziom zamożności.

Barbara od zawsze była osobą cichą i spokojną. Wszyscy myśleli, że jej mąż również taki jest. Nigdy nie podnosił głosu i był uprzejmy, niestety nie w domu. Tu bywał impulsywny i chorobliwie zazdrosny. Rozliczał żonę z każdego kroku i każdej złotówki, dochodziło nawet do rękoczynów. Barbara nikomu się nie skarżyła. Depresja rozpoczęła się u niej od lęków, czuła się coraz gorzej, wszystko powoli przestawało ją cieszyć, aż w końcu popadła w apatię. Całe tygodnie spędzała, leżąc lub drzemiąc z głową pod kołdrą, nie robiła nic, przestała nawet jeść. Musiało minąć trochę czasu, nim dotarło do niej, że bez pomocy nie przetrwa, ale to dopiero syn wymusił na niej wizytę u psychiatry, który zapisał leki. Pomogły. Wszystko, czego w życiu żałuje, to to, że tak długo była bierna i tak późno zaczęła szukać pomocy u specjalisty.

Depresja należy do najczęstszych zaburzeń psychicznych, objawia się przewlekłym smutkiem, apatią oraz spowodowanym nią zanikiem aktywności. Według badań przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii szacuje się, że ok. 60 proc. osób dorosłych doświadcza w jakimś momencie swojego życia objawów depresji na tyle głębokich, że wpływają one w sposób znaczący na ich życie. Coraz częściej chorują nawet uczniowie szkół podstawowych. Jak się przewiduje, za niecałą dekadę choroba ta będzie stanowić drugą najczęstszą przyczynę niepełnosprawności zawodowej i społecznej, zaraz po niewydolności serca.

Pełne teksty artykułów "Przewodnika Katolickiego" w Internecie ukazują się po 10 dniach od daty wydania drukiem.