Wieczna miłość, wieczny cud

Po przyjęciu przez księcia Mieszka I chrztu w 966 r., za przykładem władcy poszedł lud. Nasi przodkowie przyjęli chrześcijaństwo, pokochali Boga w Trójcy Świętej Jedynego, Krzyż Chrystusowy i Najświętszą Maryję Pannę. Kolejne pokolenia instynktownie wyczuwały rangę utożsamiania się z ziemią, na której się urodziły i gdzie się wychowały. Z ziemią – i wśród ludzi, którzy wokół żyli, modlili się, pracowali, tu tworzyli kulturę i tu umierali. Szacunek i miłość do ziemi ojczystej, również do ziemi jako roli uprawnej, nadal należą do najcenniejszych depozytów duchowych. Przekazujmy go kolejnym pokoleniom! 

Każdy gospodarz przywiązuje się do swojego „skrawka świata”: do gospodarstwa. Na czym to przywiązanie polega? Wyrażają je najprościej pełne godności słowa: jestem stąd. – Skąd jesteś? – Jestem stąd. Tu jest mój dom, moje gospodarstwo, mój kościół parafialny, szkoła, las, łąka. Mój jest także cmentarz, na którym spoczywają przodkowie, krewni, znajomi. Kiedyś będę tu pochowany.

Zatem – jesteśmy stąd. Każdy ze swojej małej ojczyny i z jednego kraju, z Polski. Z miejsca, w którym mimo tragedii dziejowych, zawirowań i problemów nadal trwamy.

Daj nam, Ojcze, powszedniego chleba,

Z łona ziemi, z słonecznego nieba.

Błogosławiony chleb ziemi czarnej,

Wieczna miłość, wieczny cud.

W niedzielę 28 sierpnia wielu spośród Czytelników uczestniczy w uroczystościach dożynkowych zorganizowanych przez władze diecezji włocławskiej i władze powiatu włocławskiego. Informowaliśmy w „Ładzie Bożym”, że miejscem tegorocznego dziękczynienia Bogu za wysłuchanie modlitw o dobre urodzaje jest katedra Wniebowzięcia NMP: czcigodna jubilatka, matka kościołów naszej diecezji. Na zaproszenie biskupa włocławskiego Wiesława A. Meringa Mszy św. dziękczynnej przewodniczy i homilię głosi nuncjusz apostolski w Polsce abp Celestino Migliore. Koncelebrują: abp senior Jan Paweł Lenga MIC, pasterz diecezji włocławskiej, bp pomocniczy Stanisław Gębicki i bp senior Bronisław Dembowski oraz liczni kapłani, a wśród nich duszpasterze rolników.

W gronie wiernych większość stanowią rolnicy z różnych stron diecezji i powiatu. Któż wie lepiej niż oni, ile trzeba pracy, aby ziemia wydała bogaty, zdrowy plon? Rolnicy wiedzą też, że ich trud pójdzie na marne bez łaski, bez pomocy Bożej. Oby swym udziałem w dożynkowej Mszy św., wraz z ludźmi wsi, dziękowali Bogu mieszkańcy miast. Jako wspólnota w Chrystusie – za chleb, który na ołtarzu, podczas Eucharystii, staje się Jego Ciałem, pokarmem na życie wieczne. Za to, że dobry Bóg uchronił nas od trwogi i bezsilności wobec nieprzewidywalności natury, a obdarzył spokojem o dostatek codziennego chleba.

Pamiętajmy o modlitwie za miliony osób, które cierpią, zwłaszcza w Afryce, z powodu niedożywienia, i umierają z głodu, jak i za wszystkich, którzy spieszą im z pomocą.