Niezłe jaja

Chyba już u nikogo w lodówce nie ma śladu po wielkanocnych pysznościach, ale smak niektórych potraw na długo utrwalił się na podniebieniu. Łe jery, te serniki i mazurki, biała kiełbasa i szynka oraz jajka. Dużo jajek. Jaja gotowane w łupinach od cebuli, ręcznie malowane, na miękko, na twardo… To wcale nie jest takie złe, że wspominamy potrawy, które w wielkanocny poranek smakują wyjątkowo. Sensowne jest jednak pytanie: po co to wszystko? Zarzuca się nam, Polakom, rodakom bł. Jana Pawła II, że po jego śmierci nic się nie zmieniło, i obawiam się, że z podobnymi zarzutami spotkamy się już niedługo, no najpóźniej w rok po beatyfikacji. Tak samo jak po śniadaniu wielkanocnym mało co się zmienia, jeśli nie dotrze do nas, dlaczego stół tak suto zastawiony, tak samo po kolejnym wyniesieniu na ołtarze nic się nie zmieni, jeśli przemiana nie dokona się na płaszczyźnie rozumu, serca i woli.

Kwiaty na imieniny nie załatwią sprawy. Drogie perfumy w rocznicę ślubu nie przekreślą wszystkich kłótni. Jaja wielkanocne nie rozwiążą problemu słabej wiary. I tak samo jak uroczystości rodzinne pomagają nam uzmysłowić sobie dar drugiego człowieka, podobnie też święta kościelne co jakiś czas kładą akcent na ważne aspekty życia duchowego. Problem pojawia się wtedy, gdy po Świętach Wielkanocnych pozostają tylko wspomnienia kulinarne. Oznaczałoby to, że zamieniliśmy stoły. Dwa wyjątkowo ważne stoły. Stół eucharystyczny na stół kuchenny. Fatalna pomyłka. Dla twojej wiary wręcz koszmarna. No, chyba że tak się nie stało. To raczej naturalne, że aby żyć wiarą, nie wystarczy odfajkować przykry obowiązek Komunii. Obejrzenie transmisji z beatyfikacji też nie załatwia sprawy. Albo, albo. Albo żyjesz wiarą na co dzień, albo jaja sobie robisz.