Kto-komu?

Podczas spotkań obowiązują zasady regulujące kolejność przedstawiania. Na ogół przedstawia się: mężczyznę – kobiecie, młodszego – starszemu, podwładnego – przełożonemu. Od tej podstawowej zasady są jednak wyjątki: wiek, płeć ani ranga nie mają znaczenia, gdy przedstawiamy nowo przybyłych gości tym, którzy już są obecni. Pojedynczą osobę – bez względu na jej płeć, zawsze przedstawia się małżeństwu. W praktyce wygląda to tak: gdy podczas przerwy w służbowym zebraniu na korytarzu rozmawiają dyrektor Nowacki i dyrektor Kowalska, a podchodzi do nich kierownik Pawłowski, jako pierwszy reaguje Nowacki, który zwracając się do dyrektor Kowalskiej, mówi: „Chciałbym przedstawić – pan Pawłowski – pani dyrektor Kowalska”. Nazwisko przedstawianego jest więc wymienione przed nazwiskiem osoby, której jest przedstawiany. Co zrobić, kiedy idziemy ulicą z własną matką i spotykamy inną kobietę, na przykład starszą wiekiem panią profesor, która uczyła nas w czasach szkolnych. Nie powinniśmy się martwić, bowiem reguły savoir-vivre pozwalają nam na przedstawianie wszystkich bez wyjątku osób własnej matce, nawet jeśli przedstawiane jej osoby są starsze, albo zajmują wysoką pozycję społeczną. Czasem dochodzi do sytuacji, w której musimy przedstawić się sami – podchodzimy wtedy do wybranej osoby i mówimy: „Pozwoli pani/pan, że się przedstawię”. Jeśli osoba, której się przedstawiamy jest starsza, jest kobietą albo piastuje wyższe stanowisko, powinna wtedy odwzajemnić prezentację i jako pierwsza podać przedstawiającemu się rękę.