Ofiara za zabawienie świata

11 lutego, gdy Kościół powszechny wspomina pierwsze objawienie Matki Bożej w Lourdes, będziemy obchodzili XVI Światowy Dzień Chorego.

W swoim orędziu na ten dzień Benedykt XVI wzywa, by stał się on okazją „do wzywania w szczególny sposób macierzyńskiej opieki Maryi nad tymi, którzy doświadczają próby choroby, nad pracownikami służby zdrowia i ich duszpasterzy”.

Aby dostrzec cierpiących Światowy Dzień Chorego ustanowił Jan Paweł II 13 maja 1992 r., wzywając wiernych całego świata, aby poświęcili ten dzień modlitwie, refleksji i dostrzeżeniu miejsca tych, którzy cierpią na duszy i na ciele. Była to oryginalna, niezwykle cenna inicjatywa Papieża, będąca zarazem jego konkretną odpowiedzią na zgłaszane od wielu lat z różnych stron świata prośby i postulaty, aby przynajmniej jeden dzień w roku poświęcić w sposób szczególny tym, którzy fizycznie i duchowo nie mogą w pełni korzystać z uroków życia oraz oczekują naszej pomocy i wsparcia. Jan Paweł II zaznaczył jednocześnie, że: „Ma on na celu uwrażliwienie Ludu Bożego i, w konsekwencji, wielu katolickich instytucji działających na rzecz służby zdrowia oraz społeczności świeckiej na konieczność zapewnienia lepszej opieki chorym; pomagania chorym w dowartościowaniu cierpienia na płaszczyźnie ludzkiej, a przede wszystkim na płaszczyźnie nadprzyrodzonej; włączenie w duszpasterstwo służby zdrowia wspólnot chrześcijańskich, rodzin zakonnych, popieranie coraz cenniejszego zaangażowania wolontariatu”. Główne uroczystości tego dnia odbywają się co roku w jednym z sanktuariów maryjnych na świecie. Po raz pierwszy obchodzono go w 1993 r. w Lourdes i w Rzymie. W kolejnym roku miejscem centralnych obchodów była Jasna Góra.

Przeszyta mieczem boleści

Obecnie, w 2008 r., uroczystości związane z XVI Światowym Dniem Chorego odbędą się we francuskim sanktuarium w Lourdes, które w tym roku obchodzi 150-lecie objawień Matki Bożej św. Bernadetcie Soubirous. Dzień ten zbiega się także z obchodami Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego w Quebecu w Kanadzie, na co zwrócił uwagę Benedykt XVI w swoim orędziu, podkreślając, iż „daje to wyjątkową sposobność rozważenia ścisłej więzi, jaka istnieje między tajemnicą eucharystyczną, rolą Maryi w planie zbawienia oraz rzeczywistością ludzkiego bólu i cierpienia”.

Nawiązując do objawień w Lourdes Ojciec Święty przypomniał, że „Maryja jest wzorem całkowitego zdania się na wolę Boga: przyjęła do serca Słowo przedwieczne i poczęła Je w swym dziewiczym łonie; zawierzyła się Bogu i z sercem przeszytym mieczem boleści nie zawahała się dzielić męki swego Syna, odnawiając na Kalwarii u stóp Krzyża «tak» Zwiastowania”. Zauważył jednocześnie, że „nie można kontemplować Maryi, gdy nie jest się pociąganym przez Chrystusa i nie można patrzeć na Chrystusa, jeśli od razu nie odczuje się obecności Maryi”.

Moc czerpana z Eucharystii

Papież podkreślił, że „więź między Matką i Synem zrodzonym w Jej łonie za sprawą Ducha Świętego” odczuwamy „w tajemniczy sposób” w sakramencie Eucharystii, z którego „duszpasterstwo służby zdrowia czerpać musi duchową moc, niezbędną do spieszenia człowiekowi na ratunek i pomagania mu w zrozumieniu zbawczej wartości własnego cierpienia”. Właśnie „w tajemniczej jedności z Chrystusem człowiek, który cierpi z miłością i uległym zdaniem się na wolę Boga, staje się żywą ofiarą za zbawienie świata”, pisze Papież, nawiązując do listu apostolskiego Sługi Bożego Jana Pawła II „Salvifici doloris”. „Umiłowany mój Poprzednik pisał jeszcze, że «im bardziej człowiek jest zagrożony grzechem, im cięższe struktury grzechu dźwiga w sobie współczesny świat, tym większą wymowę posiada w sobie ludzkie cierpienie. I tym bardziej Kościół czuje potrzebę odwoływania się do ludzkich cierpień dla ocalenia świata»”, czytamy w papieskim orędziu.