Sposoby reakcji na trudne uczucia dziecka

Złe

Ratownictwo: „Już nigdy nie zostawię was samych, więc się nie martw!”.

Kara: „Szlaban na dobranockę przez tydzień”.

Pocieszanie: „Już się nie martw, pójdziemy na lody i o wszystkim zapomnisz”.

Moralizowanie: „Jak mogłaś być tak nieodpowiedzialna! Ja w twoim wieku musiałam się zajmować codziennie młodszym rodzeństwem!”.

Zaprzeczanie uczuciu: „Nie powinnaś się czuć winna, to nie twoja wina!”.

Poniżanie: „Jak mi wstyd za ciebie! Opowiem o tym i tacie, i babci, żeby nigdy cię nie zostawili samej z Bartkiem!”.

Zrzucenie odpowiedzialności: „Bartek jest głupiutki, nie powinien cię tak nastraszyć”.

Rozkaz: „Niech mi się to nigdy więcej nie powtórzy!”.

Dobre

Empatia: „Wiem, co czujesz, rozumiem to” – mów ciepłym, przyjaznym tonem głosu.

Uprawomocnij uczucie: „Masz prawo czuć się w ten sposób. Gdyby to mi się przydarzyło, czułabym się podobnie”.

Nazwij uczucie i je potwierdź: „Wyglądasz jakbyś się martwiła”. „Czy może czujesz się winna, ponieważ...”. „Widzę, jak bardzo jesteś smutna”.

Słuchaj: Nawiąż z dzieckiem kontakt wzrokowy, poświęć mu całą uwagę. Słuchaj jak najlepszy przyjaciel.

Dopytuj: „Powiedz o tym więcej”. „Jakbyś sobie poradziła następnym razem?”.

Zachęć do wyrażenia uczucia: „Chciałabym wiedzieć, co teraz czujesz, powiedz mi...”.