Logo Przewdonik Katolicki

Sposoby reakcji na trudne uczucia dziecka

PK
Fot.

Złe Ratownictwo: Już nigdy nie zostawię was samych, więc się nie martw!. Kara: Szlaban na dobranockę przez tydzień. Pocieszanie: Już się nie martw, pójdziemy na lody i o wszystkim zapomnisz. Moralizowanie: Jak mogłaś być tak nieodpowiedzialna! Ja w twoim wieku musiałam się zajmować codziennie młodszym rodzeństwem!. Zaprzeczanie...

Złe

Ratownictwo: „Już nigdy nie zostawię was samych, więc się nie martw!”.
Kara: „Szlaban na dobranockę przez tydzień”.
Pocieszanie: „Już się nie martw, pójdziemy na lody i o wszystkim zapomnisz”.
Moralizowanie: „Jak mogłaś być tak nieodpowiedzialna! Ja w twoim wieku musiałam się zajmować codziennie młodszym rodzeństwem!”.
Zaprzeczanie uczuciu: „Nie powinnaś się czuć winna, to nie twoja wina!”.
Poniżanie: „Jak mi wstyd za ciebie! Opowiem o tym i tacie, i babci, żeby nigdy cię nie zostawili samej z Bartkiem!”.
Zrzucenie odpowiedzialności: „Bartek jest głupiutki, nie powinien cię tak nastraszyć”.
Rozkaz: „Niech mi się to nigdy więcej nie powtórzy!”.

Dobre

Empatia: „Wiem, co czujesz, rozumiem to” – mów ciepłym, przyjaznym tonem głosu.
Uprawomocnij uczucie: „Masz prawo czuć się w ten sposób. Gdyby to mi się przydarzyło, czułabym się podobnie”.
Nazwij uczucie i je potwierdź: „Wyglądasz jakbyś się martwiła”. „Czy może czujesz się winna, ponieważ...”. „Widzę, jak bardzo jesteś smutna”.
Słuchaj: Nawiąż z dzieckiem kontakt wzrokowy, poświęć mu całą uwagę. Słuchaj jak najlepszy przyjaciel.
Dopytuj: „Powiedz o tym więcej”. „Jakbyś sobie poradziła następnym razem?”.
Zachęć do wyrażenia uczucia: „Chciałabym wiedzieć, co teraz czujesz, powiedz mi...”.

Komentarze

Zostaw wiadomość

 Security code

Komentarze - Facebook

Ta strona używa cookies. Korzystając ze strony, wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki