"Ćwiczenia duchowe" św. Ignacego

Iffigo Lòpez de Loyola – bo tak się nazywał, zanim przyjął zakonne imię Ignacy – był początkowo paziem, a potem rycerzem w służbie wicekróla Nawarry. 20 maja 1521 r., w czasie bitwy o Pampelunę, kula armatnia raniła go poważnie w prawą nogę. Kolejne miesiące spędził przykuty do łoża; z nudów sięgnął po Pismo Święte, „Złotą legendę” Jakuba de Voraigne oraz „Życie Jezusa” Ludolfa de Saksa.

Przeżył wówczas wstrząs duchowy, odbył spowiedź generalną, a potem osiadł w grocie pod Manresą. Jedenastomiesięczny pobyt w Manresie stał się dla niego czasem walki wewnętrznej, uspokojenia duchowego i właściwego zrozumienia wielu spraw Bożych. Swoje doświadczenia przelał na papier i tak powstały słynne „Ćwiczenia duchowne”, których nazwa rychło stała się terminem technicznym na określenie wszelkich rozważań biblijnych prowadzących do podjęcia ważnych decyzji życiowych.

Loyola pisząc „Ćwiczenia”, chciał dopomóc innym ludziom w przeżyciu podobnej przemiany duchowej. Napisał m.in., że odprawienie ćwiczeń powinno trwać cztery tygodnie, co odpowiada ich podziałowi na cztery części rozważań i kontemplacji. Pierwsza polega na uświadomieniu sobie własnej grzeszności i Bożego miłosierdzia, druga wymaga opowiedzenia się za Bogiem, albo Jego przeciwnikiem, trzecia koncentruje się na rozważaniu Męki Chrystusa, a czwarta – na Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu.

25 lipca 1922 r. Pius XI ogłosił św. Ignacego patronem wszystkich ćwiczeń duchownych, czyli rekolekcji.