Upomnienie, które ocala

Jesteśmy odpowiedzialni za siebie nawzajem. Także wtedy, gdy widzimy, że drugi człowiek pobłądził i potrzebuje słów upomnienia, by wrócić na dobrą drogę. Niełatwo jednak upominać tak, by nasze słowa nie zraniły, nie upokorzyły i nie oddaliły człowieka od wspólnoty, ale stały się wyrazem troski o jego dobro. Jezus pokazuje drogę, która powstrzymuje szybki osąd. W czasach plotek, pomówień, publicznego linczu i hejtu ma to szczególne znaczenie. Spotkanie w cztery oczy, rozmowa przy świadkach, a wreszcie zwrócenie się do wspólnoty Kościoła mają służyć nie napiętnowaniu człowieka, lecz jego ocaleniu.

Ale nie tylko o tym mówi Jezus. Porównując zatwardziałych grzeszników do pogan i celników, Pan pokazuje, jak ważne jest, by być z nimi, troszczyć się o nich i dawać im świadectwo miłości i obecności. Sam przecież chętnie przebywał wśród grzeszników i celników, jadał z nimi. Ukazywał godność człowieka i oddzielał jego błędy od osoby, którą był. Widział w grzeszących dobro, które potrzebuje wydobycia przez miłość.

Jezus mówi też o modlitwie. O wspólnym wołaniu do Boga i o Jego obecności pośród tych, którzy zgodnie zwracają się do Niego o pomoc. Troska o wspólnotę nie kończy się na rozmowie z człowiekiem, który pobłądził. Potrzebuje także modlitwy, w której razem stajemy przed Bogiem. Jest to więc Ewangelia o wspólnocie i odpowiedzialności za nią, wyrażającej się we wzajemnej trosce i wspólnej modlitwie.

Są takie upomnienia, które budują wspólnotę. Człowiek, który zgrzeszył, może oprzeć się na ramieniu siostry czy brata, którzy również są grzesznikami. Może doświadczyć, że jest ważny dla wspólnoty i że ważne jest dla niej jego zbawienie. Może być potraktowany z szacunkiem należnym każdemu człowiekowi, bez względu na to, jak powikłane jest jego życie i ile upadków ma na koncie. Siła wspólnoty może go podnieść z upadku, zawrócić z błędnych dróg i towarzyszyć mu w trudnych okolicznościach życia.

Warto o tym pamiętać, gdy ogarnia nas lęk przed rozmową z kimś, o kim wiemy, że pobłądził. Tym bardziej trzeba o tym pamiętać, zanim wypuścimy w przestrzeń publiczną oskarżycielskie słowa, zamanifestujemy pogardę czy okażemy moralną wyższość.

Są bowiem również takie upomnienia, które nie budują wspólnoty, ale ją niszczą, zabijając życie w człowieku, który potrzebuje miłości, a nie bezlitosnego osądu. Czy można nazwać budowaniem wspólnoty sytuacje, w których zależy nam bardziej na chęci linczu niż na dobru człowieka? Czy budują ją szemrania, pogardliwe uśmieszki i aluzje? Wspólnotę niszczy wspólny front przeciwko drugiemu, gdy krytyka przechodzi w hejt, a wskazanie błędu w „jedynie słuszny i sprawiedliwy” wyrok.

Takie upominanie rozbija wspólnoty, rodzi lęk i nieufność. Sprawia, że żyjemy w strachu, że każde potknięcie zostanie nam wypomniane, wyśmiane i osądzone. Nie da się budować dobra tam, gdzie zamiast wsparcia spotykamy szyderstwo, zamiast życzliwości – czyhanie na błąd.

Miłość nigdy, przenigdy nie wyrządza zła bliźniemu. Czy pamiętamy o tym, gdy w naszych relacjach pojawiają się pęknięcia, gdy w naszych wspólnotach trzeba zmierzyć się z trudnymi sytuacjami? Jak kochamy tych, którzy są nam bliscy, i tych, którzy nas drażnią? Czy nasza miłość ocala człowieka i wspólnotę, którą z nim tworzymy? Jeśli nie, nasza miłość potrzebuje nawrócenia. Może bowiem okazywać się próbą pokazania własnej wyższości, a to z pewnością nie jest miłość.

Nie jesteśmy samotnymi atomami. Nasza więź z Bogiem wyraża się nie tylko w osobistej modlitwie, ale także w tym, jak troszczymy się o człowieka, który pobłądził, jak pomagamy mu powstać i jak razem stajemy przed Panem. Taki jest Kościół – rodzina ludzi, którzy są dla siebie wzajemnie ważni.