Stań u stóp tej góry!

Osiem błogosławieństw to nic innego, jak ponadczasowa odpowiedź Jezusa na odwieczne ludzkie pragnienie szczęścia i prawdziwego spokoju.

Gdy spytamy przeciętnego katolika, co jest jego najlepszym przewodnikiem po duchowości chrześcijańskiej, co jest kwintesencją biblijnego nauczania, najczęściej wskazuje on na Dekalog. Znacznie rzadziej w pogoni za szczęściem przypomina sobie o Ośmiu błogosławieństwach. Zatrzymajmy się więc na chwilę i pochylmy nad tym nieco zagłuszonym przez zgiełk tego świata drogowskazem szczęścia, jaki pozostawił ludzkości Chrystus w postaci swego przesłania z Góry Ośmiu Błogosławieństw.

W okolicach jeziora Genezaret Jezus przebywał dłuższy czas i tu wygłosił wiele swoich nauk. Wygłaszał je do gromadzących się ludzi nad brzegiem jeziora, na pobliskich rozległych wzgórzach i w innych dogodnych miejscach. Z tych nauk tradycja apostolska ułożyła mowę Jezusa, którą Ewangelia Mateuszowa ujęła w formę Kazania na górze. Rozpoczyna się ono błogosławieństwami określającymi, kto jest prawdziwie szczęśliwy.

Jednym z miejsc, które ustna tradycja chrześcijańska wiązała z nauczaniem Jezusa, jest wzniesienie górujące nad jeziorem Genezaret w jego północnej stronie na wysokości 150 metrów. Na jego zboczu odkryto ruiny pięknej kaplicy z IV wieku, która wznosiła się ponad grotą. O tej grocie pisała anonimowa pątniczka Egeria, która pod koniec IV wieku pielgrzymowała po Ziemi Świętej: „Blisko na górze znajduje się grota, Jezus wchodząc do niej wygłosił błogosławieństwa”. Nawiązując do tej tradycji, powyżej dawnego miejsca zbudowano w roku 1937 nowe sanktuarium upamiętniające Jezusowe błogosławieństwa.

„Błogosławiony”, czyli „szczęśliwy” jest ten, kto przeżywa swoje życie w obecności Boga, kto jest z Nim w stałej relacji, a nade wszystko ten, kto Mu ufa. Dziś ludzie bardziej niż kiedyś nie ufają samym sobie. Trudno jest też niejednemu prawdziwie zaufać Bogu i otworzyć się na Jego wolę. Pomocą w budowaniu tej ufności są „obietnice” dane ludzkości przez Chrystusa na Górze Błogosławieństw. W kolejnych numerach zatrzymamy się nad każdym z nich i jego miejscem w nauczaniu Jana Pawła II. Przystańmy więc choć na chwilę u stóp tej góry i spójrzmy na Tego, który stoi na jej szczycie.