Powołanie – takie mądre słowo

Klucz w kieszeni i uśmiech na twarzy, i dom, w którym nawet pies nie czeka. Tutaj misja, a tu powołanie – obowiązek ratować człowieka. Bóg wysoko, a ludzie na ziemi, lata świetlne inaczej się liczą, z samotności czasami się śpiewa, czasami krzyczy. Powołanie – takie mądre słowo...

Progi gnieźnieńskiego seminarium przekroczyli w 1975 roku. Na początku było ich trzydziestu. Nad klerykami sprawował opiekę rektor – późniejszy biskup – Jan Wiktor Nowak. Ukończyli formację w 1981 roku. To była szczególna data – 13 maja dokonano zamachu na Papieża Jana Pawła II, 28 maja zmarł kard. Stefan Wyszyński, który miał ich wyświęcić na kapłanów...

Ksiądz Piotr Wegner jest „jednym z siedemnastu”. Święceń kapłańskich udzielił mu (6 czerwca 1981 roku ) bp Jan Czerniak. Jego powołanie kształtowało się pod wpływem rozmodlonych rodziców, zwłaszcza ojca, który każdego dnia uczestniczył we Mszy Świętej, w życiu sakramentalnym – zawsze „z różańcem w ręku”. Później był stopień ministranta i lektora, chociaż zainteresowania geograficzne „ciągnęły” w inną stronę. Jednak późniejsze rekolekcje, spotkania formacyjne i przykład kapłanów, z którymi się zetknął, był „taką iskierką, która wzbudzała w sercu myśl: „A może jednak pójść tą drogą?”.

Na szlaku duszpasterskiej posługi ks. Piotra znalazły się takie przystanki, jak: Szubin, Wągrowiec, Łobżenica, Żnin, Kcynia i Bydgoszcz (Piaski).

Z „rocznika 1981” ośmiu księży pracuje w diecezji bydgoskiej, siedmiu w archidiecezji gnieźnieńskiej, a jeden w diecezji kaliskiej.