W Imię Trójcy Świętej

Wysiadając z pociągu na stacji Poznań-Dębiec, nie sposób nie zauważyć w pobliżu torów białej wieży zwieńczonej krzyżem. To kościół Świętej Trójcy. Nim wyruszysz w dalszą drogę, zacny pielgrzymie, wejdź do niego – na pewno będzie otwarty.

Niecałe sto lat temu, w czasach, gdy nie było w tym miejscu jeszcze ani Poznania, ani kościoła, wieś Dębiec należała do odległej o ok. 9 km parafii pw. św. Floriana w Wirach. Jak podają kroniki parafialne, pierwsza Msza św. została tu odprawiona w wiejskiej szkole w dzień Bożego Narodzenia 1921 r.

Przy dźwięku dzwonów

Po tym wydarzeniu zawiązał się komitet budowy kościoła na Dębcu, co zaowocowało już dwa lata później (2 września 1923 r.) poświęceniem kaplicy pw. Najświętszego Serca Jezusowego. W 1925 r. wieś została włączona w granice miasta Poznania, a w 1928 r. ustanowiono na Dębcu odrębną parafię. Obecny kościół pw. Świętej Trójcy rozpoczęto budować w 1936 r. Poświęcił go już po zakończeniu II wojny światowej kard. August Hlond. Aktu konsekracji dokonał dopiero abp Stanisław Gądecki 3 października 2004 r.

Swoją charakterystyczną wieżę świątynia otrzymała dopiero w roku 1992. To stąd rozchodzi się dźwięk czterech dzwonów: „Świętej Trójcy”, „Bogurodzicy”, „św. Barbary” i „św. Wojciecha”, wzywających wiernych na modlitwę. A modlitwa tutejszych mieszkańców musi być bardzo skuteczna, gdyż z parafii pochodzi aż 17 księży diecezjalnych i zakonnych; w seminarium do przyjęcia święceń przygotowuje się dwóch diakonów i alumn drugiego roku.

Nasz dom

Centrum życia parafii i miejscem sprawowania sakramentów jest kościół. Jednak potrzebne jest również miejsce do tego, aby wspólnota mogła spotykać się i działać. Dlatego w 1986 r. zdecydowano się postawić w sąsiedztwie świątyni dom katechetyczny. Do dziś ten składający się z siedmiu sal i biblioteki budynek służy wszystkim wspólnotom parafii. Tu również działają poradnie: prawna i rodzinna oraz świetlica dla dzieci. Natomiast w okresie wakacji zamienia się on w bazę dla półkolonii.

– Tegoroczne wakacje zimowe w naszej parafii również należały do bardzo udanych – mówi ks. prałat Stanisław Wojtaszek, który parafii Świętej Trójcy oddał serce i połowę ze swoich 46 lat posługi kapłańskiej. – Z półkolonii skorzystała przeszło setka dzieci ze szkół podstawowych. Tu mogły bawić się, odpocząć od szkolnej codzienności, a także rozwijać swoje zainteresowania i talenty.

W tych pomieszczeniach ćwiczą też zespoły muzyczne młodzieży i dzieci oraz chóry parafialne, a także zaprzyjaźniony chór męski „Orły Białe”, odbywają się spotkania modlitewne, formacyjne i towarzyskie.

Przełamać anonimowość

– Zależy nam na tym, aby oprócz konkretnej działalności związanej ze specyfiką poszczególnych grup duszpasterskich, parafianie mieli możliwość poznawać się między sobą, przełamywać tę miejską anonimowość. Wtedy bowiem poczujemy się wszyscy w parafii prawdziwą wspólnotą.

Taki jest m.in. cel licznie organizowanych pielgrzymek czy wspólnych wyjazdów. Parafianie przestają być sobie obcy choćby też przez wspólne muzykowanie, spotkania w grupach czy zaangażowanie w dzieła miłosierdzia. Sprawy ważne dla całej wspólnoty przybliża im także parafialny tygodnik „Dębiec”.

– Wśród wielu inicjatyw, których nie sposób tu wszystkich wymienić, podejmowanych zarówno przez najmłodszych, jak i najstarszych parafian, bardzo cieszy mnie odradzająca się w parafii młodzież. Zaczynają oni odnajdywać swoje miejsce we wspólnocie, dostrzegają dla siebie pole do dobrego działania. Tą iskrą aktywizującą młodych jest ks. wikariusz Konrad Rapior, organizujący z nimi wyjazdy czy czuwania modlitewne. Młodzież to w końcu nasza przyszłość.

Coś od siebie

Miłość chrześcijan do Boga powinna przejawiać się też w praktyce: w miłości (caritas) do bliźniego. Jej wyrazem są w parafii Świętej Trójcy, oprócz całorocznej posługi wolontariuszy, specjalne akcje świąteczne. Na Boże Narodzenie organizowana jest wigilia dla osób samotnych (ok. 50 parafian może dzięki temu cieszyć się wspólną wieczerzą), a w Wielką Sobotę każdy może podzielić się swoją święconką z potrzebującymi.

– Przy święceniu potraw na stół wielkanocny wyłożone są specjalne kosze, do których można składać produkty żywnościowe z tradycyjnej święconki. Są one na bieżąco segregowane przez młodzież, tak że już wieczorem tego dnia trafiają do uboższych rodzin. Rok temu rozdaliśmy 170 paczek. To praktyczny sprawdzian naszej wiary i miłości.

Te wszystkie działania pokazują, że jeśli jest potrzeba i do tego praktyczny pomysł oraz dobra organizacja, potrafimy dostrzec wokół siebie drugiego człowieka i otworzyć serce na jego potrzeby. Parafia jest miejscem, gdzie może dokonać się cud rozmnożenia zarówno chlebów, jak i serc. Tak więc wychodząc z kościoła, zacny pielgrzymie, nie przejdź obojętnie koło skarbony na mleko dla „dzieci ojca Żelazka” – dla nich ten kubek mleka to luksus.