Adlerowska „instrukcja obsługi” dziecka

Każdy rodzic chciałby przynajmniej czasami dostać ściągę z kilkoma prostymi wskazówkami, co zrobić w trudnej sytuacji. Z drugiej strony zdajemy sobie sprawę, że wychowanie dziecka to nie operowanie mikrofalówką, nie da się ustawić kilku pokręteł, wcisnąć guzik i gotowe. Jednak można pokusić się o stworzenie króciutkiego streszczenia zasad wychowawczych, tak by były pod ręką w razie potrzeby. I właśnie coś takiego znalazłam na stronie internetowej www.positiveparenting.com

Jest to zestaw wskazówek – jak poradzić sobie z typowymi problematycznymi zachowaniami dzieci. Strategia oparta jest na psychologii osobowości Adlera. Stąd na początek podaję podstawowe założenia jego teorii psychologicznej.

Po pierwsze, każdy człowiek jest istotą społeczną, tzn. – jego głównym celem jest znalezienie swojego miejsca wśród innych ludzi. Po drugie, posiadamy wolną wolę – nie tylko reagujemy na to, co nam się przydarza, lecz działamy, dzięki czemu możemy się zmieniać i rozwijać (także w dorosłym życiu). Po trzecie: człowiek jest zorientowany na cel – tzn. do działania nie tyle popychają nas instynkty, co pociągają cele. A cele są od nas zależne – możemy je zmieniać. Po czwarte: najważniejsze jest nie to, co nam się przydarza, lecz jak to odbieramy. Np. wysoka wrażliwość emocjonalna może być przez kogoś spostrzegana jako problem, wymówka, powód wycofania. Ktoś inny może ją spostrzegać jako szansę na lepsze rozumienie innych osób, a dzięki temu udzielanie im pomocy. Po piąte, jesteśmy istotami holistycznymi – także w tym sensie, że nie ma trudnych dzieci, są trudne układy rodzinne. Poniżej przedstawiamy trudne sytuacje.