Św. Fabian - 20 stycznia

Do chwili ogłoszenia w 313 r. edyktu mediolańskiego Kościołem władało 31 papieży. Spośród nich aż osiemnastu poniosło - tak jak św. Piotr - śmierć męczeńską. To wymownie ilustruje skalę krwawych prześladowań Kościoła w pierwszych wiekach.

W 1854 r. w katakumbach św. Kaliksta odkryto nagrobną płytę z imieniem św. Fabiana, wybitnego papieża III wieku. Pochowano go tam przed wiekami w krypcie papieskiej, a po wielu wiekach relikwie przeniesiono do katakumb św. Sebastiana. W 1915 r. dokonano identyfikacji sarkofagu, na którym wypisano jego imię. Wedle legendy, po śmierci papieża Anterosa, na głowie Fabiana usiadł gołąb, co odczytano jako wybór samego Ducha Świętego. Został więc dwudziestym z kolei biskupem Rzymu, a władał Kościołem przez czternaście lat i dziesięć dni, od 10 stycznia 236 r. do 20 stycznia 250 roku.

Był Rzymianinem z rodu Favia. Dzięki rządom cesarza Gordiana III (238-244) i jego następcy Filipa Araba (244-249) - którzy zaniechali represji wobec chrześcijan - lata jego panowania były dla Kościoła dość spokojne i pomyślne. Fabian dokonał podziału administracyjnego Rzymu na siedem parafii podlegających diakonom. Na jego polecenie sprowadzono z Sardynii do Rzymu ciała papieża Poncjana oraz antypapieża Hipolita i godnie ich pochowano. A można to było uczynić wyłącznie za zgodą cesarza, co najlepiej świadczy o wpływach Fabiana na dworze cesarskim. Od czasów jego pontyfikatu zaczęto odnotowywać dokładne daty wyboru kolejnych papieży. Z jego inspiracji rozbudowano również katakumby św. Kaliksta i wzniesiono liczne budowle cmentarne. Fabian poniósł męczeńską śmierć w okresie panowania cesarza Decjusza. Potem, po roku wakatu na Stolicy Piotrowej, papieżem został Korneliusz (251-253), którego pontyfikat przerwało zesłanie na banicję podczas prześladowania Gallusa.